اگه بخوایم یه جمع بندی کنیم ، به نظر من خوبی هاش از بدی هاش بیشتره درکل

درود بر گیمرها
پایدار باشید
نکات مثبت مقاله:
هوش مصنوعی به‌عنوان یک دستیار فناورانه معرفی شده برای بهبود فرآیندهایی مانند رندر تصاویر شبیه‌سازی فیزیک دنیای بازی و کاهش حجم کدهای مورد نیاز در توسعه‌ی بازی
مثال ملموس از بهینه‌سازی رندر بالا‌بردن وضوح تصاویر با دیتای پایین شبیه‌سازی فیزیک واقع‌گرایانه مانند برخورد اجسام، تأثیر آب‌وهوا و… کمک در عیب‌یابی و کاهش نشت حافظه، کاملاً کاربردی و قابل‌درک هست
چالش‌ها و ملاحظات مطرح‌شده:
مسائل اخلاقی و حقوقی مثل دیپ‌فیک خطر نافرمانی هوش مصنوعی مصرف انرژی بالا تهدیدات به اشتغال و امنیت کاربران
اشاره به این موضوع که جهان هنوز در بسیاری از کشورها آمادگی قانون‌گذاری مقررات و اخلاقی‌سازی کافی در زمینه AI رو نداره
نظر من در حمایت از هوش مصنوعی در صنعت بازی
۱. تقویت خلاقیت و بهینه‌سازی فرایندها
هوش مصنوعی می‌تونه کمک بزرگی به توسعه‌دهندگان کنه تا وقت و انرژی کمتری رو صرف کارهای تکراری یا فنی کنند و تمرکز بیشتری روی خلاقیت داستان‌پردازی گیم‌پلی و نوآوری بذارن ابزارهایی مثل تسریع رندر اشکال‌زدایی خودکار و بهبود عملکرد فنی به‌معنای سرعت بیشتر در تولید و کیفیت بالاتر تجربه بازی هستن
۲. ایجاد تجربیات واقع‌گرایانه و تعاملی‌تر
شبیه‌سازی دقیق فیزیک رفتار NPCها واکنش انیمیشنی طبیعی و حتی تعاملات پویا با جهان بازی همه با کمک AI قابل رشد هستن این یعنی بازی‌ها می‌تونن تا حد امکان به واقعیت نزدیک بشن و تجربه‌ای جذاب‌تر و جدیدتر ارائه بدن
۳. راهکاری برای توسعه‌ی مسئولانه‌تر
اینجاست که تأکید مقاله بر قانون‌گذاری و آموزش اهمیت پیدا می‌کنه حمایت از هوش مصنوعی نباید به معنای رهاکردن بدون کنترل باشه بلکه می‌شه با تعیین چارچوب‌های اخلاقی شفافیت درباره‌ی نحوه‌ی استفاده و حفاظت از حریم خصوصی این فناوری رو ایمن‌تر کرد
۴. حفظ شغل‌ها و ایجاد زمینه‌های جدید
نگرانی درباره‌ی جایگزینی توسعه‌دهندگان توسط AI طبیعی هست اما تجربه نشون داده که AI بیش‌تر به‌عنوان یک ابزار کمکی شناخته می‌شه نه جایگزین توسعه‌دهندگان می‌تونن با استفاده از AI روی مسائل پیچیده‌تر و خلاقانه‌تر تمرکز کنن و فرصت‌های شغلی جدیدی مثل مربی‌کننده‌ی AI منتور AI در استودیوها و متخصص اخلاق AI ایجاد بشه
جمع‌بندی: هوش مصنوعی وقتی به‌صورت هدفمند و با نظارت اخلاقی وارد صنعت بازی بشه قدرت دگرگون‌سازی داره از ساده‌سازی توسعه و بهره‌وری هزینه تا خلق دنیای‌های جذاب‌تر و واقعی‌تر با این وجود مسائلی مانند مقررات‌گذاری مصرف انرژی و نگرانی‌های اخلاقی نباید نادیده گرفته بشن اگر بتونیم چارچوبی منصفانه و متعادل ایجاد کنیم، AI می‌تونه شریک ارزشمندی برای بازی‌سازان و مخاطبان‌شون باشه.
به این موضوع داشتم فکر میکردم ترکیب AI + VR در صنعت بازی:
1. NPCهای هوشمند و واکنش‌پذیر
در VR وقتی با یک شخصیت صحبت می‌کنی هوش مصنوعی می‌تونه دیالوگ رو در لحظه بسازه و واکنش‌های طبیعی نشون بده این یعنی هیچ مکالمه‌ای دو بار عین هم نمی‌شه
2. دنیای پویا و زنده AI می‌تونه تغییرات محیطی مثل آب‌وهوا چرخه‌ی شب و روز یا واکنش جمعیت رو در لحظه شبیه‌سازی کنه این توی VR خیلی تأثیرگذار می‌شه چون کاربر واقعاً وسط اون دنیا حضور داره
3. بهینه‌سازی رندر برای هدست‌ها
یکی از مشکلات VR نیاز به قدرت پردازشی خیلی بالاست هوش مصنوعی می‌تونه با upscaling هوشمند و پیش‌بینی حرکت سر مصرف منابع رو کاهش بده و تجربه‌ی روان‌تری ایجاد کنه
4. واقعیت ترکیبی MR+هوش مصنوعی
وقتی MR و AI کنار هم باشن بازی می‌تونه محیط واقعی بازیکن رو تحلیل کنه و اشیای مجازی رو هوشمندانه وارد کنه مثلاً روی میز واقعی بازیکن یک انمی ظاهر بشه که به نور اتاق و حرکات تو واکنش نشون بده
پس می‌شه اینطوری جمع‌بندی کرد:
هوش مصنوعی در کنار واقعیت مجازی نه‌تنها باعث می‌شه دنیاهای مجازی واقعی‌تر و تعاملی‌تر بشن بلکه محدودیت‌های فنی VR رو هم کم می‌کنه آینده‌ی بازی‌سازی دقیقاً در همین هم‌افزایی نهفته‌ست

مقاله جالبی بود خسته نباشید به نویسنده

بنظرمن اگه از هوش مصنوعی صرفا برا کدنویسی و عیب یابی استفاده شه در برا تروتمیز کردن بازی عالیه اما اینکه خلاقیت ساخت بازی و جهان سازی داستان نویسیشو بدن به هوش مصنوعی حقیقتا مخالفم چون خلاقیت و نوآوری انسانی نداره

به عنوان کسی که مدت ها پرامپت نویسی نیمه حرفه ای خونده میتونم بگم که ساخت یک هوش مصنوعی بی نقص که بتونه توی انجام مراحل ساخت بازی بدون کمک پیش بره تقریبا غیر ممکنه و تا ۱۰ سال دیگه ممکن نمیشه
ولی از همین الان خیلیا با اینکه مستقیما نمیگن ولی از هوش مصنوعی کمک میگیرن برای بازی یا کار هاشون و در این مورد شکی نیست

بعد میایم میگیم چرا GTA VI هنوز در حال توسعه است. یا راحت مثل آب خوردن به گرافیک و فیزیک بازی ها فارغ از داستان و گیم پلی جذابشون خرده می گیریم. هوش مصنوعی اگه در هر عرصه ای مدیریت بشه می‌تونه فواید بیشماری داشته باشه. خدا رو چه دیدید ، شاید GTA VII در سال ۲۰۳۰ عرضه شد.

توی بحث بهینه سازی واقعا کمک بزرگی میتونه باشه✌🏿

به نظرم هوش مصنوعی های پیشرفته ای که میخوان در آینده بیان میتونن در روند تولید بازی کمک کنن، الان به نظرم زوده برای استفاده از هوش مصنوعی چون به اندازه کافی بی نقص نیستن و بعضی وقتا گیج و منگ میزنن

آقا هر چیزی که اختراع میشه اولش یه ذره باعث بروز مشکلات واسه کارمندا میشه
اما به مرور زمان باز شغل‌های جدیدتر و و نیروی کار جدیدتر لازم میشه

خسته نباشید
مقاله‌ی جالبی بود👌

و اینکه امکانش هست راجع به مولفه های صوتی و به کارگیری اون ها در صنعت گیم مقاله بنویسید؟
فکر میکنم تا حالا همچین مقاله ای ندیده باشم توی این سایت

مقاله خوبی بود. جالبه بدانید دیوید کیج اعتقاد داره دیدن صحنه Game Over نشان از ضعف در گیم دیزاین دارد!
به‌طور کلی، چالش و سختی بیشتر در بازی‌های آرکید دیده میشه و بازی‌های سینمایی علاقه‌ای به چالش کشیدن بازیکن ندارند. سازندگان این دست آثار، چالش رو به مثابهٔ ضربه‌ای به ریتم سینمایی بازیشون قلمداد می‌کنند — به همین خاطر اصلاً شکستی وجود نداره و یا شکست‌ها بسیار سطحی بوده و بی‌هیچ مجازاتی هستند.

بیشتر از هر چالشی، من اون چالشی ک تو بازیای Precision Platformer هس رو دوس دارم؛ چالشی ک تو بقیه گیما هس با اینکه وقتی برش قلبه میکنم خیلی لذتبخشه اما تا قبل از اون گاهی اوقات باعث میشن اعصابم خورد بشه، مثلا دیروز داشتم Black Myth: Wukong رو تجربه میکردم و سر باس دوم بازی ی خورده اذیت شدم(البته بخشیش ب این خاطره ک زیاد با مکانیک ها و کمبت بازی آشنا نبودم هنوز و خب بعد از زدن اون باس خیلی بهتر شد عملکردم و باس بعدیو خیلی راحتتر زدم) و اعصابم خورد میشد ی مقدار، اما وقتی مثلا Splasher یا Celeste رو تجربه میکنم چالش بازی برام از عسل شیرین تر و مرگ تو این بازیا هم چیزیه ک دنبالشم، یعنی دوس دارم ک بمیرم چون هر لول حکم ی پازل داره و با هر بار مردن بخشی از روش حل اون پازل رو یاد میگیرم ک خب این خیلی لذتبخشه و برای مثال بعد از ۶ بار مردن دیگه کامل روش حلشو میدونم و اونجا دیگه باید تو ی ترای با دقت عمل کنم تا اون مرحله رد بشه

خیلی میشه بازتر کرد این بحثو اما خب فعلا وقتش نیس؛ در کل پیشنهاد میکنم ب این ژانر ی فرصت بدید چون ب احتمال زیاد خیلی خوشتون میاد؛ ی چن تا بازی از این ژانر مینویسم اینجا اگ دوس داشتید چکشون کنید:

Celeste
Splasher
Super Meat Boy
The End Is Nigh
Sockventure
++N
Super Meat Boy Forever
Shotgun Cop Man

خسته نباشید جناب رهنورد این که به تمام مفهوم های بازی توجه می‌کنید واقعا خوبه و می‌فهمیم که بعضی از چیز های همیشگی و در ظاهر ساده چقدر میتونن تأثیر گذار باشن
شکست متضاد پیروزی هست، اگه شکست نباشه پیروزی معنا و لذتی نداره، اگه شکست نباشه خیلی از کار ها پوچ و بیهوده میشن. شکست جزوی از زندگی انسان هست به قول مسترچیف:
“همه ما اشتباه میکنیم
همه ما شکست میخوریم
این چیزیه که از ما انسان می‌سازه”

پیروزی و عبور از چالش های یه بازی فقط یکی از مواردی هست که باعث میشه از گیم لذت برد
ده ها دلیل و مورد دیگه وجود داره که یه ویدیوگیم رو با ارزش و لذت بخش میکنه

به شخصه تو یه برهه ای از زندگیم دچار عطش تجربه گیم های سخت و چالش برانگیز شدم . و اونجا بود که با دارک سولز ها آشنا شدم . اولین نسخه ای که بازی کردم نسخه ی دوم بود که اونموقع خیلی ازش لذت بردم . شاید باورتون نشه ولی اولین تجربه ی RPG زندگیم بود ! هیچی از مکانیک های گیم نمیدونستم و واقعا برام طاقت فرسا شده بود اما بالاخره تمومش کردم و وقتی رفتم سراغ دارک سولز ۳ تبدیل شد به بهترین سولزبورن زندگیم . بعد اون دوران دیگه همه گیما رو سعی میکنم حداقل یکبار روی بالاترین درجه سختی بازی کنم چون خیلی برام لذت بخش تره تا یک تجربه عادی . البته بگم که بعضی گیما واقعا درجه سختی بالاشون اعصاب خورد کنه و واقعا برای هر کسی ساخته نشده و به قولی صبر ایوب میخوان . ولی خوبی گیم های میازاکی اینه که منطق پشتشونه و بهتون میگه که اگه هی میمیرید تقصیر خودتونه و باید بهتر بشید . ولی بعضی گیما درجه سختیشون خلاصه میشه به افزایش دمیجی که دشمنا بهتون میزنن و افزایش سلامتی دشمنا که اصلا اون سیستم ریواردینگ سولزلایک ها رو ندارن و لذت بخش نیستن . ولی برای مثال من به شخصه درجه سختی های رزیدنت اویل ها رو دوست دارم و به نظرم لذت بخشن و در آخر ریواردینگ هم هستن . رزیدنت اویل ۴ ریمیک روی درجه سختی professional واقعا لذت بخشه . من خودم چون میخواستم بازی رو پلات کنم فقط محدود بودم ۱۵ بار گیمو سیو کنم و این خودش یه هیجان خاصی به گیم اضافه میکرد و از یه طرف داشتم گیمو اسپیدرانم میکردم 😂 در آخر تماشای اون رنک s+ در پایان گیم خیلی لذت بخش بود !

خسته نباشید، دلیل محبوبیت سولزلایکها همین چالش برانگیز بودنشونه

سلطان برای فهمیدنش نیاز نیست به خودت فشار بیاری
توی این صنعت ……دار پیدا نمیشه دیگه میدونی
اگر بود الان ما از berserk یه گیم AAA خفن داشتیم

واقعیت اینه که کلیشه نه‌ فقط تو گیم تو تمام مدیومهای روایت‌ محور حضور داره و دلیل اصلیش هم محدود بودن الگوهای بنیادی داستانیه ما فقط چند نوع ماجرای اصلی داریم قهرمان در سفر، بازگشت به خانه، نبرد خیر و شر، تراژدی و… ولی چیزی که مهمه نحوه‌ بازگو کردنشونه تو بازیها مشکل بزرگ‌ تر از بقیه‌ مدیوم‌ هاس چون هم باید مخاطب عام رو راضی کنی هم مخاطب خاص رو هم بودجه عظیم رو برگردونی هم ریسک شکست رو به حداقل برسونی نتیجه چی میشه؟ فرمولهای تکراری، شخصیتهای قابل پیش‌ بینی و پایانهای قابل حدس
.
ولی مسئله اینه که خیلی از گیمرا خودشون دنبال کلیشه‌ ان چون باهاش احساس امنیت و آشنایی میکنن حتی وقتی یه بازی خلاق باشه اگه خارج از چارچوب ذهنی مخاطب باشه بازخورد منفی میگیره پس کلیشه فقط محصولی که نیست مختص سازنده ها باشه حاصل یه چرخه دوطرفس بین مخاطب و سازنده تا وقتی که صنعت گیم بر پایه فروش انبوه بچرخه و مخاطب هم دنبال تجربه‌ امن و آشنا باشه کلیشه از بین که نمیره هیچ بلکه تقویت هم میشه

گیمینگ کلیشه‌ای نشده، دپارتمان AAA بازی‌های ویدیویی تحت تاثیر مخاطب عام و بودجه‌های هنگفت، با کلیشه‌ها عجین شده. مخاطب باید رابطه خودش رو با بازار آثار مستقل و AA قوی‌تر کنه تا هم تجربیات بهتری داشته باشه هم استاندارد و توقعاتش بالاتر بره. منابع بیشتری هم دنبال کنه چون قدرت تبلیغاتی آثار AAA رو ندارن.

گریزی نیست . تغییر = مقاومت =نپذیرفتن=شکست

چون غیر این باشه معمولا استقبال نمیشه
برای مثال death stranding

خب دیگه به عنوان یک روانشناس گیمر و اونم یک گیمر کلاسیک باید بنویسم.
صحبت کلیشه که میشه، اول با به یک موضوع فلسفی بپردازیم که همه ما شاملش می‌شیم حتی همین گیمفایی که بالغ بر ۱۰ سال یا بیشتر درش رخنه کردیم. اونم مفهوم روح‌زمان یا Zeitgeist هگل هست، چه چیزی مثلاً ترند هست، رسانه‌ها چی میگن و ادامه ماجرا… بله؟ عمیق‌تر برویم؟ پس برین پایین‌تر

بله داشتم میگفتم، آقای هگل، یکی از بزرگترین فیلسوف‌هت میگن که همه ما در ابری سیاه گیر افتادیم که برای ما تصمیم میگیره که چه خوبه و‌ چه بده! مثل چی؟ بازی خوبه که پیج‌های پرطرفدار اینستاگرام ازش پست بذارن یا ازش میم بسازن یا براش تبلیغات گسترده شده باشه. مثلاً همین Death Stranding کوجیما، یک اثری است که توسط یک سرمایه‌دار خلق شده که پول زیادی داره و فکر میکنه که بازی خوب هست که توش بازیگران هالیوود باشه یا همیشه همه چی رو به شوخی بگیره! حالا شما مخاطب وقتی اینستا رو باز میکنی، متوجه میشی همه [که همه نیستن و محدودتر هستند] دارن میگن «واییی کوجیما فلانه» یا «واییی کوجیما مغزش فضایی» و غیره.. مغز شما چون دوست داره احساس تعلق داشته باشه حرف بقیه در شما تأثیر میذاره که ما در روانشناسی بهش میگیم Conditioning یا شرطی شدن. بده؟ بله! چون نمیذاره شما خودتون فکر کنین خودتون جستجو کنین. کلیشه کجاست؟ دقیقاً همین یعنی کلیشه یا رفتارهای استریوتاپیک که شما برای جلب نظر بقیه یا برای اینکه بگین من هم مثل شما هستم، سلیقه خودتون رو فراموش میکنین.

تو در اصل بهترین گیمارو هدف قرار دادی

زن ها و سیاه پوست ها صنعت گیم رو نابود کردن

لست ۱ خیلی جالبه برام. سرتاپای لست ۱ پر کلیشه هاییه که تو آثار قبلی و بعدی چه موفق و چه غیر موفق دیده شدن. چیزی که به نظر من باعث شده لست در مقایسه با اونها انقد محبوب باشه چینش درست این کلیشه ها توشه. هماهنگی خارق العاده وسترن و آخرالزمان و زامبی و شخصیت های خاکستری و قصه کلیشه ای سرپرست و بچه و صدالبته درکنارشون غافلگیری های درست و بجا که باعث میشن تکراری به نظر نرسه و مخاطب رو برا ادامه دادن تشویق بکنه.

بنظرم gta 4 داستانش چیز جدید و متفاوتی بود برا ویدئو گیم.

من که از بازیها راضی هستم حسابی🙂👍
به نظرم اگر یه بازی گرافیکش واقعا بالا و به روز باشه ، دیگه نباید خیلی بهش سخت گرفت ، چون همون کافیه برای بازی کردنش
کلا گیم پلی و داستان هم نباید خیلی پیچیده بشه که مغز آدم سوت بکشه
باید همه چیز روی تعادل باشه🤷

کلیشه هیچوقت نابود نخواهد شد
چون امثال ماها داریم این غول زشت رو تطمیع میکنیم
چون خود ما نمیخواهیم کلیشه نابود بشه
چون در راضی کردن مخاطب عام سود هنگفتی هست
چون از ایده های جدید استقبال نمیکنیم
چون تعداد ایده پرداز ها روز به روز داره کمرنگ تر میشه
و هزاران چون تلخ دیگر …
ای کاش فقط گیمینگ دچار کلیشه شده بود وضعیت سینما خیلی بدتر هست
ممنون از مقاله جذابتون

حرفت درسته بعضی بازی های ایندی هستند از بازی های AAA صد برابر ارزش بیشتری دارن

برنیاک متاسفانه سینما هم اینطور شده ولی سر Gears 5 Alan Wake 2 راست گفتی، البته درباره Alan Wake 2 یه سوتی توی Quantum Break دادن دشمن اصلی چون هنوز بازی نکردم سیاه پوست بود اون خدا بیامرز نقش لایو اکشن اش رو بازی کرده بود بعد توی ویدیو های داخل بازی کارگاه همراه Alax Casy خانم سفید پوست بوده انگار اون موقع فکر ربط دادن دنیا بازی هاشون به هم رو نکرده بودن که این باگ اتفاق افتاد بعد دیدن با ربط دادن بازی ها مثل فیلم های Marvel می تونند کاربر رو مجاب کنند که برای تجربه بازی جدید باید بازی های دیگه این استودیو رو بازی کنند( که باعث درآمد بیشتر میشه) ایده جالبه ای ولی خوب موافق و مخالف های خودش رو داره من موافقم با این ایده چون توی صنعت VIDEO GAME همچین چیزی نداریم تا اونجا که من بدونم البته به غیر از Suicide Squade که اونم گند زد به سه گانه طلایی آرکهام اونقدر هم تیم نویسندگی احمق بودن که داستان سه گانه توی بازی شرح دادن تازه اونم باگ داشت سر اینجا اسپویل نخون البته تا حالا خودت متوجه شدی DEADSHOT رنگ پوست. نمی دونم توی کمیک چند تا DEADSHOT داریم ولی هرجا من دیدم سفید پوست بوده

مقاله عالی بود همه جوانب در نظر گرفته شده.. ولی بنظرم اگه گیم‌رو یک هنر مستقل در نظر بگیریم که هست هنوز در اول راه .این که چیزی به کمال خودش نزدیکتر بشه زمان بر هست… چیزی که قضیه رو سخت تر میکنه این که گیم داره لقب صنعت رو یدک میکشه …ده ها باید و نباید اضافه میشه همینجا به قضیه.. اینجا دیگه قضیه نقاش و بومش یا نویسنده و کتابش نیست…یک خالق اثر هرچند کامل چیزی بسازه تا وقتی توش حساب کتاب بیاد قطعا دستخوش تغییر خواهد شد..ولی بازم میگم این ابتدای راه

Disco elesyium,inside,what remains of Edith finch,Celeste اینا همه مستقل های شاهکاری هستن که به اندازشون دیده نشدن

دقیقا. برا منم اینجوریه

نه همشون صرفا بعضی ها الان الدن هم جدید حساب میشه نسل قدیمی نیست ولی شاهکار بوده، لست ۲ اگر اون عقیده های مزخرفشون رو کنار بزاریم شاهکار بوده،ردد هم که نیازی به توضیح نیست رزیدنت اویل هم از اون گندی که تو ۵ و ۶ زد خودشو جمع و جور کرد و…

دو دلیل داره:
ازادی بیشتر از حد در همه زمینه ها که به شدت رو مغز و علاقه افراد تاثیر میذاره و کشش داره
دوم اینکه جزئیات زیاد و در کل کار زیادی روی بازی ها میشه برخلاف بقیه استودیو ها(البته داستان ها میتونن بیشتر روشون کار بشه)

این کلیشه لعنتی حتی برای فیلم ، سریال و انیمه هم صدق می‌کنه.

نوآوری واقعا خوبه و در صنعت گیم هم لازم ….ولی به عنوان یک پلیر قدیمی (طبق چیزی که خود شما در قسمت تفاوت دو نسل قدیم و جدید گفتید) به شدت به بعضی اصلاحا کلیشه ها پایبند و علاقمند هستم آنقدر گاد یونان رو دوست دارم که صد بارم ازش کلیشه برداری کنن بازم برام جذاب و بی نظیره و قطعا اولویت داره به بازی های دیگه همچنین به شدت بازی های شادو اف وار و موردور رو که برگرفته از ارباب حلقه های کبیر(سه گانه ی ماورایی و فرا زمینی فوق العاده فیلم ) داره که البته برای من و در زندگی من مقدس حساب میشه به قدری که عاشق و هوادارشم و خب به عنوان مثال دیگه تو این زمینه هم هرچقدر تکرار باشه بازم عالیه و میپسندم

شاید راه نجات هوش مصنوعی باشه.شاید اگه سالهای آینده پیشرفت تکنولوژی ai به حد خاصی برسه و هزینه های سرسام اور و زمان طولانی ساخت بازی به شدت کم بشه سازندگان جرئت بیشتری واسه ریسک پذیری و ایده های نو داشته باشند

رزیدنت هنوز خوبه