فیلم Her Private Hell ساخته نیکلاس ویندینگ رفن نتوانسته نمرات خوبی را از منتقدان دریافت کند.
فیلم Her Private Hell اثری علمی-تخیلی و هیجانانگیز است که توسط نیکلاس ویندینگ رفن کارگردانی شده است. داستان فیلم که بر اساس نوشته خود رفن و با همکاری استی جوردانی رقم خورده، روایتگر ماجرای زن جوان و پرمشکلی به نام ال است. او در حالی که مه مرموزی شهرش را فرا گرفته، در جستجوی پدر خود به راه میافتد و در این مسیر با یک سرباز آمریکایی که به دنبال دخترش میگردد، برخورد میکند. این فیلم با بازی ستارگانی چون سوفی تاچر و چارلز ملتون، فضایی تاریک و پرتعلیق را خلق میکند.
منتقدان بر این باور هستند که فیلم Her Private Hell از نظر سبک خیرهکننده است اما در ریتمی نامناسب گرفتار شده است؛ این اثری از نیکلاس ویندینگ رفن است که یا باید آن را پذیرفت یا رهایش کرد، و کسانی که با سبک او همسو نیستند، با خوشحالی آن را رد خواهند کرد.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۸۵ نقد برای فیلم Her Private Hell منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۴۱ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۲۷ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۴۴ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم Her Private Hell
- راتن تومیتوز: ۸۵ نقد – امتیاز ۴۱ درصد
- متاکریتیک: ۲۷ نقد – امتیاز ۴۴ از صد
«۸۸/۱۰۰ – Slant Magazine | منتقد: کیث اولیچ»
مشابه فیلم Inland Empire، اثر جدید رفن با سرعتی تند به سوی تقابلی میان خندهدار و ترسناک با تجسم شر پیش میرود که پس از شکست دادن آن، اجازه میدهد پیوندی عرفانی میان روحهای تنها، پاکسازی الهی از تروماهای قدیمی و مسیری مبهم برای بازماندگان شکل بگیرد.
«۸۰/۱۰۰ – The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو»
فیلم Her Private Hell برخلاف بسیاری از آثار اخیر رفن، در برابر تفسیر شدن مقاومت میکند، اما چرخشی آهسته و هیپنوتیزمکننده از غرابت را اجرا میکند.
«۸۰/۱۰۰ – IGN | منتقد: مت دوناتو»
همانطور که فیلم Her Private Hell خود را به مخاطبان تحمیل میکند، رفن در مستکننده ترین و گریزانترین حالت خود ظاهر میشود؛ یک سبک برای همه کافی است و او اهمیت نمیدهد که شما در این سفر همراهش باشید یا در عرض شصت ثانیه آن را ترک کنید.
«۷۰/۱۰۰ – Slashfilm | منتقد: بیل بریا»
اگرچه فیلم Her Private Hell به اندازه برخی از فیلمهای قبلی رفن تاثیرگذار نیست، اما غنایی دارد که برازنده دهه گذشته آثار او، هم در The Neon Demon و هم در سریالهای اوست. قطعاً این مرد توقع زیادی از مخاطبان دارد و به نظر میرسد عامدانه بر اساس نظرات دوقطبی پیش میرود. با این حال، او بیشتر از آنکه دشمنتراشی کند، در حال به چالش کشیدن است.
«۵۰/۱۰۰ – RogerEbert.com | منتقد: برایان تالریکو»
هر چه میخواهید درباره بدترین آثار رفن بگویید، اما او اغلب به جای یک کپیبردار، مانند یک رویاپرداز به نظر میرسید. شاید این فیلم جدید در حال کشف این است که چیز جدیدی برای گفتن وجود ندارد.
«۵۰/۱۰۰ – The A.V. Club | منتقد: جیسون گوربر»
هنوز نشانههایی از شوخطبعی کنایهآمیز و ظرافتهای سبکی او دیده میشود، اما به جز لحظات کوتاهی از درخشش باوقار، فیلم در بیشتر بخشها یک اثر بیروح، شناور و گذرا است، به همان اندازه مه محوی که یکی از تهدیدهای اصلی فیلم است.
«۴۰/۱۰۰ – The Telegraph | منتقد: رابی کالین»
در لحظات هیجانانگیز، همه چیز لذتبخش است و خودِ شهر ساخته شده به صورت فیزیکی، یک شاهکار است. اما ما از قبل میدانیم که رفن میتواند این کارها را در خواب هم انجام دهد. وقتی تیتراژ تمام میشود، ممکن است با این سوال رها شوید که: دیگر چه؟
«۲۰/۱۰۰ – Variety | منتقد: اوون گیلبرمن»
فیلم Her Private Hell یک فاجعه است، اما حتی این موضوع هم بخشی از جذابیت خاص و متفاوت آن است. فیلم عملاً اعلام میکند که باکلاستر از آن است که بخواهد منسجم باشد.
«۱۰/۱۰۰ – Collider | منتقد: ترز لاکسون»
هر بار که فکر میکنید فیلم بالاخره ممکن است وارد میدان وحشت شود، یک قدم به عقب برمیدارد و در عوض به تحریکات پوچ و توخالی میپردازد. این فیلم برای افرادی است که از قبل عاشق آثار رفن هستند و حاضرند از هر نقصی چشمپوشی کنند تا صرفاً از بازگشت او، ده سال پس از فیلم Neon Demon، خوشحال شوند. اما پس از خروج از سالن نمایش فیلم Her Private Hell، این اثر مرا به این فکر واداشت که شاید اگر محصول نهایی این باشد، رفن باید ۱۰ سال دیگر هم در سکوت میماند.
