سام هاوسر، رئیس شرکت راکستار گیمز، از آن دست مدیرانی است که تمایل چندانی به حضور در رسانهها ندارد؛ تا جایی که در ۱۲ سال گذشته، در هیچ مصاحبه مطبوعاتیای شرکت نکرده و کمتر در مجامع عمومی لب به سخن گشوده است.
با این حال، او در یکی از همان معدود مصاحبههای قدیمیاش، پرده از استراتژی مهمی برداشت و توضیح داد که چرا راکستار گیمز برای ساخت شاهکارهایی مثل GTA و Red Dead Redemption، دور استفاده از ستارگان نامآشنا و سلبریتیهای هالیوودی را خط کشیده است. او در این رابطه میگوید:
همکاری با بازیگری که سرشار از انرژی و انگیزه است، به مراتب راحتتر و لذتبخشتر پیش میرود. گاهی اوقات وقتی یک چهره مشهور را به استودیو میآورید، او صرفا دیالوگها را از روی متن میخواند، چک دستمزدش را میگیرد و میرود.
هاوسر در ادامه صحبتهایش تأکید کرد:
ما دیگر تمایلی به همکاری با بازیگران سرشناس نداریم؛ چرا که غرور آنها اغلب مانع از پیشبرد درست کار میشود. در عوض، عمیقا باور داریم که استفاده از استعدادهای درخشان اما کمترشناختهشده، کسانی که صدایشان برای مخاطب تکراری نیست، به بازیکن کمک میکند تا خیلی راحتتر در دنیای بازی غرق شود و ارتباط عمیقتری با شخصیتها برقرار کند.
اتفاقا همین هم درسته و بابت این موضوع راکستار رو تحسین کردم که بدون استفاده از اسمهای بزرگ و مشهور، بهترین بازیگرها رو معرفی میکنه. علاوه بر این، من قبلا بازیهای ویدئویی رو بیشتر دوست داشتم چون کرکترها از صفر ساخته و پرداخته طراحان بودند ولی از اواخر نسل هشت به اینور مدل و بازیگر میارن و اون خیالی و خاص و یونیک بودن کرکتر رو با این کارشون از بین میبرن.
مثلا الی، فقط همون یدونه الی هست تو تمام دنیا (با شباهت به اشلی جانسون). کریتوس فقط همون کریتوسه.
اما اشلی (RE4 Remake)؟ ابی؟ سم پورتر بریجز؟ ایمپورت مدل اسکن شده از یه آدم واقعی هستن که ممکنه تو فیلم/سریال/بازیهای دیگه هم عینش رو ببینم.