چرا گیمر هستیم؟؛ بازی برای ما یعنی زندگی

۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۰۹:۰۰

یکی از بزرگ‌ترین سوال‌هایی که ممکن است از شما یا هر گیمر دیگری پرسیده شود آن است که چرا بازی می‌کنی؟ مگر این بازی چه دارد؟ چه سودی از آن می‌بری؟ داری وقتت را تلف می‌کنی فرزندم، به جای بازی بلند شو و برو کار یاد بگیر. به طور قطع شما هم این جملات را بارها و بارها شنیده‌اید، ولی امروز می‌خواهیم به اتفاق هم یک بار و برای همیشه به این حرف‌ها پاسخ دهیم.

ابتدا بیایید کمی علمی صحبت کنیم. همین بازی‌های ویدئویی بی مصرف که پدر و مادر ما به چشم مکانی برای هدر دادن پول به آن نگاه می‌کنند، تاثیرات مثبت فراوانی برای بازیکن دارند. برای مثال، اثبات شده افرادی که به بازی‌های ویدئویی رو می‌آورند، عکس‌العمل‌های سریع‌تری نسبت به دیگران دارند. این دسته از افراد می‌توانند در مواقع حساس، تصمیم‌گیرنده‌های بهتری باشند! نکته‌ی دیگر آن که از نظر روابط اجتماعی، بسیاری از افرادی که بازی‌های آنلاین را تجربه می‌کنند، روابط اجتماعی بهتری نسبت به افراد دیگر دارند؛ دقیقا برخلاف چیزی که پدر و مادرهای ما فکر می‌کنند و معتقدند که بازی‌های ویدئویی باعث منزوی شدن گیمرها می‌شود. پس چه کسی می‌گوید بازی‌ها سودی برای ما ندارند؟ آیا اکنون می‌دانید که چرا گیمر هستیم؟

گیمرها هیچ وقت تنها نیستند...ما هیچ وقت تنها نیستیم

گیمرها هیچ وقت تنها نیستند…ما هیچ وقت تنها نیستیم

نکته‌ی بعد، افزایش توانایی افراد در کار تیمی است. چه تمرینی بهتر از یک بازی ویدئویی که هم مفرح است، هم لذت‌بخش و هم باعث می‌شود تا کار تیمی یاد بگیریم؟ دوباره این مورد نیز توسط دانشمندان مورد تحقیق قرار گرفته و اثبات شده که افرادی که بازی‌های تیمی انجام می‌دهند، به مراتب در کارهای گروهی موفق‌تر از افرادی هستند که اصلا به بازی‌های ویدئویی نزدیک نمی‌شوند. پس چه کسی می‌گوید بازی‌ها سودی برای ما ندارند؟ آیا اکنون می‌دانید که چرا گیمر هستیم؟

افرادی که بازی‌های تیمی انجام می‌دهند، به مراتب در کارهای گروهی موفق‌تر از افرادی هستند که اصلا به بازی‌های ویدئویی نزدیک نمی‌شوند.

افرادی که بازی‌های تیمی انجام می‌دهند، به مراتب در کارهای گروهی موفق‌تر از افرادی هستند که اصلا به بازی‌های ویدئویی نزدیک نمی‌شوند.

بگذارید مسائل علمی و اثبات شده را کنار بگذاریم. شاید تمامی شما با من هم عقیده باشید که بحث آموزش در بازی‌های ویدئویی بسیار بیشتر از چیزی است که به نظر می‌رسد. اگر کسی با این حرف مخالف است، پس در ادامه به سوال‌های من پاسخ دهید. یک فرد عادی به طور متوسط در دوران راهنمایی و دبیرستان به تحصیل زبان انگلیسی می‌پردازد، ولی اگر منصفانه نگاه کنیم، نسبت میزان یادگیری شما از کلاس‌های مدرسه به یادگیری شما از بازی‌های ویدئویی در حیطه زبان انگلیسی چقدر است؟ مگر کلاس‌های مدرسه تا چه حد این توانایی را دارند که محاوره را به معمول‌ترین شکل ممکن به شما نشان دهند؟ اصلا مگر یک فرد خارجی زبان در مدرسه حاضر است که گوش شما به نوع صحبت کردن او عادت کرده و از این طریق یادگیری صورت گیرد؟ اما در بازی‌های ویدئویی چطور؟ نه تنها نوع تلفظ کلمات کاملا صحیح و عامیانه هستند، بلکه بازیکن می‌تواند با انواع و اقسام لهجه‌ها نیز آشنا شود. قدرت شنیداری بازیکن در بازی‌های ویدئویی به مراتب بیشتر تحریک می‌شود تا زمانی که در مدرسه حضور دارد و معلم انگلیسی بخواهد فارسی درس را توضیح دهد! اصلا بگذارید بحث لهجه، نوع گویش و این نوع موارد را کنار بگذاریم. آیا قبول دارید که یادگیری در بستر یک داستان می‌تواند به مراتب بیشتر از یادگیری در حالت معمول باشد؟ ما در بازی‌های ویدئویی شاهد داستان‌هایی حماسی، جذاب، احساسی و به شدت گیرا هستیم. مگر می‌شود فردی بخواهد Witcher 3 را بازی کند و به داستان آن توجه نکند؟ حتی ممکن است صرفا برای فهم داستان بازی به سراغ یادگیری زبان برود. پس چه کسی می‌گوید بازی‌ها سودی برای ما ندارند؟ آیا اکنون می‌دانید که چرا گیمر هستیم؟

Witcher 3 و انتخاب‌های مهم...نجات دنیا یا یک دست کارت بازی؟

Witcher 3 و انتخاب‌های مهم…نجات دنیا یا یک دست کارت بازی؟

از مبحث زبان انگلیسی نیز گذر کنیم. چند درصد از افرادی که در حال مطالعه‌ی این مقاله هستند، چیزی از زنگ‌های تاریخ مدرسه به یاد دارند؟ چند درصد از افرادی که اکنون اینجا هستند اصلا رنگ کتاب تاریخ دوران دبیرستان و راهنمایی را به یاد دارند؟ چند درصد از افراد حاضر در این جمع اطلاعاتشان در رابطه با جنگ‌های جهانی از کتب مختلف بوده؟ حالا از طرفی دیگر سوال می‌پرسم. چند نفر اختراعات لئوناردو داوینچی را در نسخه‌ی دوم سری Assassins Creed فراموش کرده‌اند؟ چند نفر محیط و فرهنگ نشان داده شده در این سری و در مکان‌های مختلف مثل یونان، مصر، ایتالیا و … را از یاد برده‌اند؟ چند نفر هستند که حال و هوای جنگ جهانی دوم، نوع مبارزه‌ی نیروها، محیط‌ها و آثار جنگ، نوع اسلحه‌ها و خشونت بی حد و مرز جنگ را از Brothers in Arms فراموش کرده باشد؟ جالب است که بدانید این بازی زمانی که در دست ساخت بود، توسط تیمی توسعه یافت که برای به تصویر کشیدن تک تک موارد ذکر شده تحقیقات میدانی به عمل آورد و شاید بتوان آن را یکی از دقیق‌ترین آثار ممکن از دوران جنگ جهانی دوم دانست. بازی Valiant Hearts چه در حیطه‌ی داستان و چه در حیطه‌ی به تصویر کشیدن اتفاقات مختلف، یک بازی پایبند به تاریخ محسوب می‌شود. چه کتاب تاریخی‌ای تا این حد باعث شده تا شما با جنگ و اثرات آن آشنا شوید؟ پس چه کسی می‌گوید بازی‌ها سودی برای ما ندارند؟ آیا اکنون می‌دانید که چرا گیمر هستیم؟

چند نفر اختراعات لئوناردو داوینچی را در نسخه‌ی دوم سری Assassins Creed فراموش کرده؟

چند نفر اختراعات لئوناردو داوینچی را در نسخه‌ی دوم سری Assassins Creed فراموش کرده‌اند؟

اصلا بگذارید تمام این مباحث را کنار بگذاریم. بازی‌های ویدئویی هیچ سودی هم برای ما نداشته باشند، ولی اجازه می‌دهند تا دنیایی را زندگی کنیم که به هیچ وجه در عالم واقعیت امکان پذیر نیست. آیا همین یک دلیل برای رو آوردن به بازی‌های ویدئویی کافی نیست؟ مگر چند نفر هستند که می‌توانند با یک ماشین آخرین مدل با تمام سرعت در اتوبان رانندگی کنند؟ آیا اصلا منطقی است که چنین کاری را در زندگی واقعی انجام دهیم؟ پس می‌رویم و یک نسخه از Need for Speed را خریداری می‌کنیم. مگر چند نفر هستند که می‌توانند باعث تاسیس یک قبیله شوند؟ مگر چند نفر هستند که توانایی رهبری یک جامعه را دارند؟ پس می‌رویم و یک نسخه از سری Age of Empires را خریداری می‌کنیم. اصلا مگر اکنون کسی وجود دارد که بتواند با موجودی در حد و اندازه‌ی یک اژدها مبارزه کند؟ آیا فانتزی هر کسی نیست که چنین موجود افسانه‌ای را ملاقات کند؟ پس می‌رویم و یک نسخه از Dragon Age را خریداری می‌کنیم. مگر چند نفر هستند که می‌توانند با جادو یک زندگی کامل بسازند یا در نقش یک مبارز قرون وسطی عرض اندام کنند؟ پس می‌رویم و یک نسخه از The Elder Scrolls را خریداری می‌کنیم. مگر چند نفر می‌توانند فوتبالیست حرفه‌ای شوند؟ آیا تجربه‌ی این ورزش باید از همگان به جز آن دسته‌ی اندک گرفته شود؟ پس می‌رویم و یک نسخه از سری FIFA را خریداری می‌کنیم. اگر بخواهیم چنین مثال بزنیم، تا فردا نیز می‌توانم بنویسم و هنوز هم تمام نشود، ولی گمان می‌کنم که اکنون مطلب جا افتاده است.

من یک گیمرم...نه برای این که زندگی ندارم...بلکه چون انتخاب کردم زندگی‌های متعددی داشته باشم.

من یک گیمرم…نه برای این که زندگی ندارم…بلکه چون انتخاب کردم زندگی‌های متعددی داشته باشم.

من و شما نه یک مبارز هستیم، نه یک جادوگر، نه قاتل، نه راننده‌ی حرفه‌ای، نه فوتبالیست، نه شهردار، نه یک سرباز بخت برگشته در جنگ جهانی، ولی حال و هوای تک تک این افراد را درک می‌کنیم؛ چون یک گیمر هستیم.

پس دوباره می‌پرسم: چه کسی می‌گوید بازی‌ها سودی برای ما ندارند؟ آیا اکنون می‌دانید که چرا گیمر هستیم؟

70
3

بیشتر بخوانید



نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

  • من که پدر مادرم اینجوری نیستن خدا رو شکر
    بازی آخه مگه چقدر وقت میگیره از آدم
    شما حساب کنین روزی فقط ۱ ساعت بازی کنین میشه سالی ۳۶۵ ساعت
    هر بازی بگیرید متوسط ۱۰ ساعت میشه حدود ۳۵ تا بازی
    هر بازی بگیری متوسط ۱۵ ساعت میشه حدود ۲۵ تا بازی
    مگه سالی چند تا بازی خوب میاد خیلی کمتر از اینها میاد

    دیگه تفریح واسه هر کسی لازمه همه مردم دنیا باید گیم بازی کنند
    هیچ کسی حق نداره شما رو سرزنش کنه

    واقعا نمیدونم بعضی ها چجوری بازی میکنند که پدر و مادرهاشون بهشون گیر میدند

    37
    2
  • مهدی گفت:

    چه زیبا
    چقدر زندگی های متفاوتی داشتیم .

    19
    2
  • Amin1216 گفت:

    گیمیر شدن برام خیلی سود داشته.مثلا چند وقت پیش لیوان از سینک ظرفشویی افتاد. اونو جوری با پام گرفتم. که همگان دهانشان باز شد. گیم باعث شده حرکات دست و پام سریع بشه. نشانه ام هم در دنیای واقعی بهتر شده. مثلا هفت سنگ بازی میکنیم. همه ی سنگ ها رو میریزم زمین. خخخخخخخخخخخخخخخخ

    14
    2
  • درود به هرچی گیمره با هر پلتفرم و کنسول و دین و نژادی. Grin

    29
    0
  • UNESISM گفت:

    من زندگیمو سه بخش میدونم
    زندگی اقتصادی
    زندگی شخصی
    زندگی گیمریم
    زندگی گیمری من خیلی زود شروع شد از دوره آتاری های دستی ، اما نمیخوام لقمه رو زیادی بپیچونم
    میرم سر چیزایی که دنیای گیم توی زندگیم بهم بخشید(احساسی نمیگم ، منطقیشو)
    ۱- تاثیرات بازیهای نقش آفرینی :
    بازیهای نقش آفرینی سهم زیادی توی بخش مدیریت کارها و همچنین مدیریت مسئولیتها بهم دادن ، میتونم بگم وقتی اولین بار فهمیدم توی دنیای گیم میشه سرنوشت خودت و همه اطرفیان و دنیاتو عوض کنی ، فهمیدم دنیا ما آدمها روی دنیایی از انتخاب و تصمیم میچرخه ، که کاملاً رایگانه و معممولاً به نفع پرستیژ ماست ، برای همین همیشه توی حق انتخابهام سعی میکردم چیزی رو که در اون مسیر هستم انتخاب کنم . تا اون پایانی که ممکنه پخش بشه واسم پیش بیاد اما خوب زندگی عجایب خودشو داره، دنیای نقش آفرینی مثل اسمشه تو نقشتو خودت مشخص میکنی و خلقش میکنی ، چه جوری آدمی باشه ، آیا گذشتت واست مهمه ، انتقام چی؟، الان میخوای شاد باشی ؟ ، یک زندگی غم انگیز ؟ یا نفرت انگیز؟ خلقش کن ، فقط خلقش کن / دروغ گفتن ، قانع کردن ، سخت جنگیدن ؛ شیاد بودن ، همه اینها آموختن میخواد ، یادگیری میخواد ما برای چیزهای بد و خوب انجام دادن باید اول اونا رو یاد بگیریم اما توی اسکایریم کافی بود دو صفحه ورق بزنی از یک کتاب
    هر چیزی برای چیزی بکار میره این استراتژ درست تره اگه می خوای یک الف رو به زمین بزنی اول در موردشو تحقیق کن ، نقطه ضعفشو پیدا کن ، اگه میخوای یک غول رو بکشی سلاحشو خلق کن توی دنیای واقعی واسه مشکلات چجوری استراتژی میچینیم ، چجوری درموردشون وقت میذاریم تا حلشون کنیم ؟
    ۲- تاثیرات بازیهای ماجراجویی:
    رنگ، هنر، طراحی مراحل ، شخصیت پردازی عمیق ، همه چیز در کمالگراترین حالت ممکنه
    یک لایف استایل خوب ، اینکه درچه دوره ی تاریخی باشه مهم نیست ، فقط به وسواس در ساخت این بازیها باید نگاه کرد ، اونوقت وقتی میتونی بگردی توی دنیای دور وبرت توی طبیعت یا توی شهرها رنگها رو میتونی قشنگتر ببینی ، طبیعت رو میتونی ازش یه تصاویری ثبت کنی که هیچ چشم غیر گیمری نمیتونه اونها رو درک کنه و ببینه
    یک درخت خشکیده در بالاترین نقطه یک کوه ولبه یک پرتگاه با کلی گل و گیاه که اسمشونو نمیدونی دور وبرش رشد کرده چه کسی میتونه همچین چیز ساده ای رو زیبا وصف کنه ؟ و ببینه توی دنیای واقعی ؟ از بافت روستاها و معماری ساختمونا لذت ببره
    تازشم حیاط خونش و طراحی خونش رو با وسواس در حد یک سازنده بازیهای ماجراجویی طراحی کنه ؟
    ۳- موسیقی خالص و ناب و اختصاصی در مغز یک گیمر
    وقتی همه چیز آرومه یه موسیقی پخش میشه
    وقتی اوضاع بد میشه یه اهنگ هیجان انگیز و رمز الود
    وقتی افتضاحه یک اهنگ سنگین حماسی
    وقتی گرگ و میشه یک اهنگ برای غمگین بودن
    وقتی خطر تموم میشه یه آهنگ برای اروم شدن
    همه اینها توی مغز ما هستند ، وقتی استرس داریم ، وقتی یک پیاده روی طولانی داریم و هندزفریتو یادت رفته ، وقتی سر کیفیم ، وقتی حالمون بده ، یک اهنگساز اهنگین و گیمر توی مغز ما نتهای اون مودی که داریم رو واسمون پخش میکنه بعضی مواقع جنس نابی هم میزنه لعنتی
    ۴- بازیهای استراتژی
    منابع تموم شدن، افراد نیرو میخواند ، دشمن پشت درواز است ،
    ما برای هرچیزی توی زندگیمون منابع لازم داریم و منابع رو باید با پول بدست بیاریم
    و پول رو باید با تکنیک سریع عمل کردن ، فهمیدن موقعیت فرصتها ، فهمیدن بهترین روش برای بیشترین بهره وری و مفید پول در آوردن
    وبعدش نوبت خرید ابزارهاست ، بهترین ابزارها رو میشه خرید و حتی بهترشون کرد
    وبعدش نوبت حملست بهترین استراتژی نظمه و انتخاب ابزار مخصوص دشمن مخصوصش و همه اینها در کلیت به قوی شدن چند چیز ختم میشه توی زندگیمون ،تمرکز ، دقت و از همه مهمتر حوصله و صبر برای ضربه درست در زمان و فرصت درست
    ۱- بازیهای اکشن
    اسلحه خوب سنگین یا اسنایپ نیست
    یه اسلحه خوب تفکر خوب و حس خوبه و اینکه اون تفکر و حس رو متناسب با شخصیتت بالانسش کنی ،هیچوقت روی یک فکر که اسلحه تو حساب میشه تعصب نداشته باش همیشه سعی کن دنبال بهترین اسلحه ها باشی وبهترین اون فکرها باید مشخصه چیزی که تو دوست داری رو داشته باشند من که نویسنده این متن هستم اسلحه سبک ، و سریع و بدون هیچ کلک خاصی و کاملا کار آمد و اذیت و ازاری رو دوست دارم شاید گرو اس ام جی بیشتر به تفکر من نزدیکه ؟ به نظرتون بهم نمیخورن تفکر و اسلحه ؟ خوب گیم پلیش سریع و روون باشه دیگه با اسلحت گیم پلی میشه همون روال زندگیت بهترین شلیک ، سریع ترین هدف گیری ، مناسب ترین واکنش ، و گاز انبری ترین حمله و دفاع و عقب نشینی و بعد حمله بعدی و استفاده از بهترین ابزارهای فکری که سلاح هات هستن ، زندگی رو اسونتر میکنه و رسیدن رو به هدف ممکنتر

    18
    7
  • Farid گفت:

    واقعا گیم جز سود به نظر من هیچ چیزی نداره
    فاز اینایی که میگن گیم باعث افت تحصیلی و عقب موندگی و غیره میشه رو نمی فهمم
    یادمه پایه ۴ و ۵ و ۶ هر سه سال نفر اول المپیاد علمی مدرسه مون بودم چرا چون اون موقع دورانی بود که بیشتر از هر موقع دیگه ای با این عشق و زندگی آشنا بودم و تجربه ش میکردم
    اینا به خاطر تلاش و سخت کوشی من نبود به خاطر این بود که ویدئو گیم باعث میشه تمرکزت بیشتر بشه مخصوصا در بازی های شوتر باعث میشه خلاقیتت بیشتر بشه با محیط های مختلفی که تو بازی ها هست و باعث میشه اون سطح فکریت بالاتر بره طوری که وقتی به مسائلی که تو بازی ها پرداخته میشه کم کم اون حس کنجکاوی باعث میشه بری و اطلاعات بیشتری کسب کنی
    از نظر سواد انگلیسی هم نمیگم من مترجمم الان نه ولی نسبت به همسنای خودم واقعا از نظر دونستن انگلیسی جلو بودم (منظور از داشتن اطلاعات بالا در زبان انگلیسی نیست)
    یا اینکه تو مدرسه در درس های تاریخ معلم که میپرسید چه کسی اطلاعات بیشتر از جنگ های صلیبی داره منی که تا اون موقع خوره جنگ های صلیبی بودم بلند شدم و اطلاعات خودم رو که باعث شد شعله ای از نور علم در پسا لحظه هایی که کلاس در جهالت بود فروغ کنه و یک جذبه ای گرفتم یک جذبه ای گرفتم و معلم یک جوری از من تعریف کرد که به خود بالیدم که خدارو شکر گیمرم
    و بعد تر وقتی معلم پرسید چه کسی اطلاعاتی از جنگ جهانی دوم و کشور های درگیر جنگ داره بلند شدم و همونطور که بچه ها مثل پشم زل زده بودن یجور اطلاعات دادم(مخ معلمو زدم دانش اموزای درس خون میدونن)که معلم گفت تو امتحانات خرداد برگه خالی بده من بیست میدم
    در کل دلم میسوزه به حال اونایی که میگن گیم هیچ فایده ای نداره No No No No No
    خسته نباشید آقای مرادی

    10
    1
  • AHM.Gamer گفت:

    به قول یه عکس نوشته:
    “I choose to be a GAMER because nothing epic ever happens in real life”

    7
    1