فکت بازی؛ ۱۰ حقیقت جالب از بازی Max Payne 3

۱۵ فروردین ۱۴۰۰ - ۱۱:۰۰

سری Max Payne یکی از محبوب‌ترین فرنچایزها در میان علاقه‌مندان به بازی‌های ویدیویی است. این سری بازی‌ها، عناوینی در سبک شوتر سوم شخص داستان‌محور هستند که داستان بر روی شخصیتی به نام مکس تمرکز دارد. در این میان بدون شک گیمرهای کهنه‌کار ایرانی خاطرات زیادی با بازی‌های این سری دارند. تا به امروز ۳ نسخه از این مجموعه منتشر شده است که از انتشار آخرین نسخه‌ی آن حدود ۹ سال می‌گذرد. اولین نسخه‌ی این مجموعه در سال ۲۰۰۱ میلادی برای رایانه‌های شخصی منتشر شد و توانست محبوبیت بالایی را در میان مخاطبان جذب کند. نسخه‌ی دوم این فرنچایز در سال ۲۰۰۳ و تحت عنوان Max Payne 2: The Fall of Max Payne برای کنسول‌های ایکس‌باکس، پلی‌استیشن ۲ و رایانه‌های شخصی منتشر شد. استودیوی رمدی بار دیگر وظیفه‌ی ساخت این بازی را برعهده داشت. نسخه‌ی دوم این بازی توانست بار دیگر درخشان ظاهر شود و یک داستان درگیرکننده و گیم‌پلی هیجان‌انگیزی را ارائه دهد. طرفداران برای نسخه‌ی سوم این بازی بیش از ۸ سال انتظار کشیدند. وظیفه‌ی ساخت Max Payne 3 و همچنین امتیاز این آی‌پی به شرکت راک‌استار گیمز (Rockstar Games) محول شد.

انتشار بازی Max Payne 3 از چند جهت حائز اهمیت بود. اول این‌که این فرنچایز پس از ۸ سال انتظار بار دیگر به کانون توجهات بازگشته بود و از طرف دیگر، استودیوی توسعه‌دهنده‌ی اصلی این سری بر روی نسخه‌ی سوم کار نمی‌کرد. همچنین Max Payne 3 یکی از معدود عناوین غیر جهان باز راک‌استار گیمز به شمار می‌رود. با وجود آن‌که انتقادات مختلفی به این بازی از جمله به فضا و اتمسفر آن وارد شد، اما بدون شک همچنان جزو یکی از بهترین عناوین شوتر سوم شخص محسوب می‌شود. در این بخش به بررسی برخی از حقایق جالب در مورد این بازی می‌پردازیم. با ما همراه باشید.

حقیقت اول: ابتدا قرار نبود صداپیشه‌ی اصلی Max Payne در نسخه‌ی سوم حضور داشته باشد

تصور حضور شخصیت Max Payne بدون صداپیشه‌ی اصلی آن واقعا دشوار است. آقای James McCaffrey صداپیشه‌ی این شخصیت به شمار می‌رود. اما نکته‌ی عجیب اینجاست که راک‌استار در ابتدای مراحل توسعه‌ی Max Payne 3 قصد داشت از صداپیشه‌ی دیگری برای مکس پین استفاده کند. آنها نیز در این مورد شفاف نبودند و مستقیماً قصد خود را در سال ۲۰۰۹ و در مصاحبه با مجله‌ی Game Informer بیان کردند. خوشبختانه راک‌استار  نظر خود را تغییر داد و James McCaffrey بار دیگر وظیفه‌ی صداپیشگی مکس را برعهده گرفت. به جز مکس پین، McCaffrey تاکنون در بازی‌های Alan Wake و Control نیز در نقش‌های مکمل حضور داشته است.

حقیقت دوم: رمدی از عملکرد راک‌استار بر روی بازی راضی بود

دو نسخه‌ی اول مجموعه‌ی Max Payne توسط استودیوی رمدی توسعه یافتند. رمدی پس از Max Payne 2، به ساخت یک بازی جدید به نام Alan Wake روی آورد و پس از آن نیز دو عنوان Quantum Break و Control را توسعه داد. راک‌استار برای توسعه‌ی Max Payne 3، از سم لیک (Sam Lake)، نویسنده‌ی اصلی این فرنچایز و برخی دیگر از اعضای رمدی دعوت کرد تا پیش‌نمایشی از نسخه‌ی سوم را به آن‌ها ارائه دهد. لیک از نمایش این بازی راضی بود و کار راک‌استار را تحسین کرد.

حقیقت سوم: انتخاب کشور برزیل برای نسخه‌ی سوم

راک‌استار هر زمان که مکانی را برای بازی خود انتخاب می‌کند، همه‌ی تلاش خود را برای ارائه‌ی یک اتمسفر و فضاسازی عالی انجام می‌دهد. آن‌ها با ساخت Red Dead Redemption 2 یک فضایی نو و بی‌نظیر از غرب وحشی را ارائه دادند. راک‌استار برای بازی Max Payne 3 از شهر سائوپائولوی کشور برزیل استفاده کرد. تیم توسعه‌دهنده زمان زیادی را صرف تحقیق و انتخاب چندین بازیگر برای بازی کرد. با این حال به دلیل انتخاب بیش از حد بازیگران پرتغالی که لهجه‌ی آن‌ها به بومیان برزیلی نزدیک نبود، انتقادات زیادی به بازی وارد شد. به طور کلی انتخاب فضای کشور برزیل برای مکس پین و داستان او مناسب به نظر نمی‌رسید.

حقیقت چهارم: بازی ابتدا قرار بود در سال ۲۰۰۹ منتشر شود

در ابتدا قرار بود بازی Max Payne 3 پس از معرفی در سال ۲۰۰۹، در اواخر همان سال عرضه شود. حتی مدتی پس از معرفی بازی، جلد آن بر روی مجله‌ی Game Informer قرار گرفت. با این حال بازی به دلایل مختلف با تاخیر مواجه شد و روند توسعه‌ی آن همچنان ادامه داشت. سرانجام راک‌استار در اواخر سال ۲۰۱۱ تریلری جدیدی را از این بازی منتشر و اعلام کرد که Max Payne 3 در ماه می ۲۰۱۲ میلادی رسماً عرضه خواهد شد. مطمئناً تاخیر سه ساله‌ در عرضه‌ی این بازی برای طرفداران سخت بوده است، اما این تاخیرها نتیجه داد و در نهایت اثری شایسته در اختیار آن‌ها قرار گرفت.

حقیقت پنجم: موسیقی بازی توسط گروه Health ساخته شد

اغلب موسیقی‌های اصلی دو نسخه‌ی ابتدایی سری Max Payne توسط گروه موسیقی الکترونیکی Health ساخته شده است. هنگامی که این گروه با راک‌استار ملاقات کرد، اعضای آن ابتدا فکر می‌کردند که قرار است ساخت یک قطعه‌ی موسیقی برای بازی Grand Theft Auto 5 به آن‌ها پیشنهاد شود، اما از آنها خواسته شد که بر روی قطعات کامل موسیقی یک بازی (Max Payne 3) کار کنند. راک‌استار سرانجام برای بازی Grand Theft Auto 5 تصمیم گرفت تا با گروه موسیقی الکترونیکی Tangerine Dream همکاری کند.

حقیقت ششم: تاثیرپذیری بازی از فیلم‌های سینمایی

راک‌استار گیمز همواره در ساخت بازی‌های خود از برخی فیلم‌های سینمایی الهام گرفته است. به عنوان مثال برخی از بازی‌های GTA از فیلم‌های گنگستری آمریکایی الهام پذیرفته‌اند. بازی Max Payne 3 به شدت از سینمای برزیل الهام گرفته است. از جمله‌ی این تاثیرپذیری می‌توان به حضور گروه‌های ویژه‌ی پلیس اشاره کرد. همچنین فیلم Man of Fire، ساخته‌ی تونی اسکات که در سال ۲۰۰۴ اکران شد، منبع الهام داستان و شخصیت مکس بود. این فیلم در مورد یک محافظ الکلی است که پس از ربودن دختری که برای محافظت از او سوگند خورده بود، به دنبال یافتن مسببان این کار و انتقام از آن‌ها می‌رود.

حقیقت هفتم: تغییر چهره‌ی مکس پین

چهره‌ی شخصیت Max Payne در طول این سه نسخه با تغییراتی همراه بوده است. در نسخه‌ی اول، چهره‌ی مکس براساس چهره‌ی سم لیک طراحی شده بود. همچنین برای نسخه‌ی دوم این بازی از چهره‌ی Timothy Gibbs برای Max Payne استفاده شد. با این حال راک‌استار برای نسخه‌ی سوم تصمیم گرفت تا از چهره‌ی جیمز مک‌کافری، صداپیشه‌ی اصلی Max Payne استفاده نماید.

حقیقت هشتم: استفاده‌ی کامل از موشن کپچر 

همان‌طور که احتمالاً می‌دانید، راک‌استار همواره به ارائه‌ی تجربه‌های سینمایی مشهور بوده است. موشن کپچر به ارائه‌ی حس واقعی در یک بازی بسیار کمک می‌کند. حتی برای میان‌پرده‌های بازی GTA 3 نیز از این قابلیت استفاده شد. Max Payne 3 نیز از نظر سینمایی و هم از نظر گیم‌پلی از این مزیت نهایت استفاده را برد. در میان راک‌استار برای موشن کپچر از جیمز مک‌کافری برای میان‌پرده‌ها و برخی از صحنه‌های اکشن در گیم‌پلی استفاده کرد.

حقیقت نهم: فیزیک منحصر به فرد موتور Euphoria

در حالی که فیزیک Ragdoll انقلابی در طراحی بازی‌ها به شمار می‌رفت، فیزیک موتور Euphoria همه چیز را به سطح جدیدی می رساند. در این بخش، دشمنان حتی در هنگام اصابت گلوله و زمین خوردن واکنش واقعی‌تری را نشان می‌دهند. تعداد اندکی از بازی های ویدیویی از این موتور استفاده کرده‌اند. بازی‌های Star Wars:The Force Unleashed و دو نسخه‌ی اخیر Grand Theft Auto از جمله عناوینی هستند که از این موتور استفاده کرده‌اند. در Max Payne 3 نیز به صورت ویژه از این موتور استفاده شد. جهان کمک می کند. بسیاری از حرکات مکس پین در نسخه‌ی سوم ترکیبی پیچیده از انیمیشن و فیزیک است.

حقیقت دهم: تعداد متفاوت دیسک‌های بازی در پلتفرم‌های مختلف

با وجود آن‌که Max Payne 3 از لحاظ مدت‌زمان بازی نسبتاً کوتاهی بود، اما فضای زیادی را بر روی کنسول‌ها و رایانه‌های شخصی اشغال می‌کرد. نکته‌ی جالب تفاوت تعداد دیسک‌ها در پلتفرم‌ها بود. نسخه‌ی پلی‌استیشن ۳ در یک دیسک BluRay، نسخه‌ی ایکس‌باکس ۳۶۰ در دو دیسک DVD و نسخه‌ی رایانه‌های شخصی این بازی در چهار دیسک عرضه شد. با این حال تا سال ۲۰۱۲، بیشتر افراد احتمالاً بازی‌ها را به صورت دیجیتالی از طریق رایانه خریداری می‌کردند.

39
0

نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

  • s3me گفت:

    شاهکار بود این بازی هنوز طعم مراحلش به خصوص مرحله دومش که تووی استادیوم بود زیره زبونمه از معدود بازی هایی بود که من چند بار تمومش کردم

    4
    0
  • Mohammad گفت:

    خطر اسپویل

    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .

    بازی بدی نبود ولی به هیچ وجه در حد و اندازه ی دو نسخه ی اول نبود فقط گرافیک بهتری داشت که اونم طبیعیه ۸ سال بعد از نسخه ی دوم منتشر شد.

    داستان بازی خیلی خوب نبود و تقریبا میشه گفت قابل حدس بود و همچنین یه قسمت هاییش تکراری بود و بر اساس دو نسخه ی اول نوشته شده بود.

    سیستم کاورگیری سیستم خوبی بود ولی باعث میشد بازی بعد از چند مرحله تکراری و خسته کننده بشه.

    فضا سازی بازی اصلا جذاب نبود دو نسخه ی اول (برای مثال جنگیدن تو ساختمان های نیمه کاره با شخصیت مونا تو مکس پین ۲ یا دنبال وینسنت گاگنیتی گشتن تو ساختمون ها مکس پین ۱) خیلی فضای جذاب و سنگین و غم انگیزی داشتن و در کل آدم واقعا فکر میکرد داره تو نیویورک زندگی میکنه.

    خود مکس پین هم از نظر ظاهری و شخصیتی کاملا تغییر کرده بود اصلا نمیشد باور کرد که خود مکس پین بود. مکس پین تو دو نسخه ی اول یه سری حرف های سنگین و خیلی جذاب میزد که آدم واقعا لذت میبرد ولی تو نسخه ی سوم کاملا مشخص بود که یه سری حرف های قلمبه سلمبه رو به زور وارد بازی کردن که هیچ جذابیتی نداشت.

    روایت داستان به شیوه ی کمیک هم میشه گفت امضای بازی مکس پین بود که به نظرم باید تو نسخه ی سوم هم میاوردنش (نظر شخصی).

    مرحله ی آخرشم نسبت به دو نسخه ی اول خیلی جالب نبود فقط اون قسمتی که آرماندو بکر رو میکنیم خوب بود.

    در کل فقط از اون مرحله ای که تو قبرستون تو نیوجرسی بود خوشم اومد اونم فقط به خاطر اینکه قبر شخصیت های قدیمی رو میدیدیم.

    1
    1