نقد و بررسی بازی ایرانی What Happened؛ مرگ تدریجی یک رویا

What Happened

افزون بر این که بازی‌سازی اکنون صنعتی پررونق، محبوب و رو به رشد محسوب می‌شود اما وضعیت دوگانه‌ای بر توسعه دهندگان این حوزه حکم‌فرمایی می‌کند. برای مثال در حالی که علم ساخت این آثار بیش از سال‌های گذشته در میان افراد علاقه‌مند رشد کرده اما به همان مقدار، کیفیت آثار نیز کاهش یافته است. از سوی دیگر عرصه برای ساخت آثار مستقل توسعه یافته است و از طرفی گاه ایده‌هایی دیده می‌شود که اصلاً ارزش پیاده‌سازی نداشته‌اند و علاوه بر اتلاف وقت و سرمایه سازندگان، زمان و منابع کاربران را هم در مسیر نادرستی قرار می‌دهند. مسلماً این شرایط در میان بازیسازان ایرانی هم برقرار است و نمی‌توان آن‌ها را از وضعیت کنونی جهان مبرا دانست. این سازندگان با وجود مشکلات فراوانی که درگیرش هستند، سعی دارند آثار باکیفیتی را ساخته و روانه بازار کنند. با وجود آن که کشور ما سابقه درخشان و طولانی در این مسیر دشوار ندارد اما نمی‌توان با قاطعیت ذکر کرد که هرگز به این جایگاه دست نخواهد یافت. در حقیقت تجربه نشان داده است که نوابغ و استعدادها حتی در بدترین شرایط هم شکوفه می‌زنند و با درخشش آثار خود، جهان را مبهوت می‌سازند؛ افرادی که بنا بر دلایلی، اکنون فرصت نمی‌یابند که با همراهی طیف اثرگذار و حاکم جامعه، به موفقیت دست یابند. با این حال ما هنوز به بارقه‌های امید اندک چشم دوخته‌ایم و در نوبه خود سعی داریم که این عزیزان را یاری کنیم.

What Happened

بازی What Happened توسط استودیو Genius Slackers توسعه یافته و مدتی پیش برای تمام پلتفرم‌های اصلی نسل هشتم منتشر شد. این اثر سعی دارد که به مقوله افسردگی و مشکلات متعدد دوره جوانانی نگاهی ویژه و نو داشته باشد.

بازی What Happened نیز توسط چنین افراد مستعدی پا به عرصه وجود گذاشته است که برخلاف انتظارات پیشین، سعی دارد که تا حدود زیادی تحت تاثیر تجربه‌های مشابه قرار نگیرد و نقطه نظر خودش را شکل دهد. این اثر در مورد مشکلاتی است که می‌تواند یک فرد را در دوره‌های مختلف، مخصوصاً دروه جوانی و نوجوانی در مراحل بحرانی قرار دهد. در ادامه به بررسی ساخته جدید Genius Slackers، گروهی متشکل از جوانان ایرانی می‌پردازیم که روی ایده‌های خود پافشاری کرده‌اند.

داستان

داستان بازی مربوط به شخصیت استایلز، یک نوجوان دبیرستانی است که به دلیل مشکلات متعدد زندگی، از افسردگی رنج می‌برد. او در صدد است که به هر صورت به این مشکلات پایان دهد و به شرایط بهتری برسد. بازیکن به عنوان همین شخص، داستان و تراوشات ذهنی او را دنبال می‌کند. بازی بسیار زود مشخص می‌کند که تمام سعیش را برای بازسازی دوره نوجوانی به کار خواهد گرفت. وجود نوشته‌های دیواری مرسوم در سرویس‌های بهداشتی، زورگویی‌های معمول، خیانت، مشکلات روحی فراوان، از دست دادن نزدیکان و در کل، شرایط طاقت‌فرسا از جمله مواردی هستند که همه ما به نحوی در دوران بلوغ و نوجوانی خود با آن‌ها مواجه بودیم و چه بسا که اگر اکنون در حال گذراندن این دوره باشید، به درک چنین احساسات قابل توجهی خواهید رسید.

این موضوعات در تجربه ۵ الی ۷ ساعته بازی به تدریج نمایان خواهند شد و در بازه‌ای، شخصیت استایلز را بیش از همیشه تحت فشار می‌گذارند. علاوه بر تمام موضوعاتی که پیش‌تر ذکر شد، شخصیت درونی استایلز یا به عبارتی «Mind» نیز در جهتی پیش می‌رود که او را ذره به ذره در سیاهی غرق کند. شما در همین جهت انتخاب‌های زیادی دارید؛ یا سرانجام تحت تاثیر این شخصیت واهی (شخصیتی دقیقاً مشابه استایلز که ساخته و پرداخته ذهن او است) دست به انجام اعمالی می‌زنید که سرنوشت خوبی را برای استایلز رقم نخواهند زد و یا با مقداری تامل و در راستای ارزش‌های انسانی، سعی می‌کنید که او را از افسردگی نجات دهید. با این حال داستان بازی اصلاً به نقطه جذابی نمی‌رسید و در مقاطع مختلفی این حس را منتقل می‌کند که هیچ روایت اصلی در کار نیست و تنها باید به تصاویر چشم بدوزید و حرکت کنید. اگر چه مفاهیم مورد نظر سازندگان از همین طریق هم منتقل می‌شود اما یک داستان با ثبات، می‌توانست این اثر را به ارج والایی برساند.

What Happened

همان ابتدا با گنجانده شدن فهرست بازی در بطن دقایق آغاز، بازیکن خود را برای مواجه با ایده‌های بکری حاضر می‌کند. با این حال داستان اکثراً چیز جذابی برای ارائه ندارد و شخصیت‌ها چندان پیچیده نیستند. با این حال تلاش سازندگان در انتقال مفاهیم باارزش، ستودنی است.

شخصیت‌پردازی بازی بیشتر از طریق تصاویر و جلوه‌هایی که می‌بینید رقم می‌خورد اما وجود Mind احتمالاً بزرگترین دستاورد سازندگان است. در واقع استایلز اکثر اوقات در سکوت خود فرو رفته است به سختی و تنها به واسطه سخنان قابل توجه Mind مجبور به صحبت می‌شود. Mind و گفت‌و‌گوهای او با استایلز گاهی اوقات جنبه‌هایی را به بازیکن گوشزد می‌کنند که شما را به بُعد دیگری از تفکر می‌برد. با این حال نمی‌توان کمبود دیالوگ‌ها و جذاب نبودن روند بازی را فراموش کرد. تراوشات ذهنی و خیال‌پردازی‌های شخصیت اصلی با وجود پرداخت خوبی که دارند، چندان برای پیگیری داستان جذاب ظاهر نمی‌شوند و شاید در نهایت شما به این باور برسید که سرنوشت استایلز، هیچ اهمیتی برایتان ندارد.

شاید با شنیدن نام استایلز، ایده‌هایی را در مورد عدم روایت داستان در ایران داشته باشید. در حقیقت داستان بازی درون ایران رخ نمی‌دهد، بازی دارای صداگذاری پارسی نیست و حتی زیرنویس پارسی هم برای کاربران درون کشور در نظر گرفته نشده است. با این حال بیاید زود قضاوت نکرده و در مورد تصمیم آن‌ها تامل کنیم. در واقع حتی پیش از رسیدن به انتهای بازی به خوبی متوجه خواهید شد که مسائل درون بازی در راستای انتقال مفاهیم بزرگی طراحی شده‌اند. حال در نظر بگیرید که در جامعه کنونی چه بازخوردهایی درباره شجاعت‌های به کار رفته در طراحی روایت این اثر شکل می‌گرفت. استفاده از مواد مخدر، وجود روابط عاطفی و موارد دیگر برای به زیر کشیدن یک رسانه به اندازه‌ای کافی هست که از بیم آن به سمتی دیگر متمایل شد. با این حال بهتر است که از این مبحث فاصله بگیریم و بیشتر کیفیت اثر را بررسی کنیم.

گیم‌پلی

گیم‌پلی بازی What Happened در حالت اول شخص و در سبک شبیه ساز پیاده‌روی طی می‌شود. گیم‌پلی بازی مذکور از مکانیزم‌های پیچیده‌ای بهره نمی‌برد و کاربر در بیشتر تجربه خود، مشغول حرکت از یک نقطه به نقطه دیگر و بررسی برخی از اشیا، صداها و اتفاقات است. این حرکت مداوم گاهی هم با توقف و بررسی شرایط و البته سرک کشیدن در محیط همراه می‌شود. پازل‌های بسیار اندکی که جهت جذاب نگه داشتن روند گیم‌پلی طراحی شده‌اند یک تلاش بی‌حاصل هستند و ظاهراً خود سازندگان هم علاقه چندانی به آن‌ها نداشته‌اند. افزون بر این که این پازل‌ها بسیار سطحی هستند و شما را درگیر حل و فصلشان نمی‌کنند بلکه عملاً با ارائه راه حل‌های آنی توسط بازی، بی‌مصرف هستند. آزادی عمل بازیکن در کاوش برخی از قسمت‌های دبیرستان استایلز جذاب است اما با دریافتن این موضوع که مورد دندان‌گیری برای روایت و درک جنبه‌های بیشتری از داستان وجود ندارد، سریعاً تکراری می‌شود و باری دیگر شما را با یک گیم‌پلی بسیار ساده تنها می‌گذارد. اگر این موضوع به عمق و جذابیت آثاری مثل Gone Home نزدیک می‌شد، بازی رسالت ژانر اصلی خود را با معیارهایی دیگر به کرسی می‌نشاند.

What Happened

گیم‌پلی بازی جذابیت چندانی ندارد و اکثراً موارد دیگری هستند که شما را به آن جذب می‌کنند. استایلز شخصیت اصلی طی ساعت‌های متوالی بین فضای مختلفی در حالی جابه‌جایی است که گاه در دنیای خیالی و گاه در دنیای واقعی رقم می‌خورند.

 

با این حال ساده بودن مکانیزم در برابر تجربه عجیبی که محیط به شما ارائه می‌کند، اصلاً مهم نیست. محیط‌های عجیب و زیبای بازی همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد کاملاً در یک دنیای آغشته به خیال طراح شده است و گاهی اوقات به سختی می‌توان مرز بین واقعیت و توهم را تشخیص داد. اگر سازندگان مقدار تعامل موجود در گیم‌پلی اصلی را همانند فهرست خلاقانه ابتدای بازی طراحی می‌کردند، احتمالاً گیم‌پلی بسیار جذاب‌تر از روند کنونی طی می‌شد و به واسطه استفاده از چالش‌های کوتاه اما جذاب، می‌توانست حرف‌های زیادی برای گرفتن داشته باشد. بنابراین کمبود کیفیت کافی در این زمینه‌ها باعث می‌شود که بازیکن چندان جذب بازی نشود و در اکثر اوقات یک مسیر غیرقابل تعامل را طی کند که به دلیل وجود عناصر دیگری جذاب می‌شود. در نتیجه اگر به مسائلی که بازی سعی در بیانشان دارد علاقه‌مند باشید، با تقریب بالایی احتمالاً یک بار دیگر به دنبال مشاهده پایان دوم، بلافاصله به سراغ این گیم‌پلی ساده بروید اما اگر در دسته افراد بی‌حوصله طبقه‌بندی می‌شوید، شاید خواندن نقد و بررسی آن هم چندان برایتان جالب و رضایت‌بخش نباشد.

گرافیک فنی و هنری

همان‌گونه که اشاره کردم، گیم‌پلی بازی What Happened چیز خاصی برای ارائه ندارد و جزئیات دیگری هستند که تجربه بازی را ارزشمند می‌کنند. یکی از این موارد گرافیک هنری مثال‌زدنی بازی است. برای نمونه با شروع اولین دقایق بازی و مصرف یک LSD، مفهوم تازه‌ای از جهان و زمان برایتان ترسیم می‌شود. اگر کاربر تاکنون تجربه مصرف چنین مخدرهایی را نداشته باشد، به خوبی با حس و حال و عواقبی که خواهد داشت، مواجه می‌شود. رنگ‌بندی‌ها، طراحی محیط مدرسه، ورود به فاز توهم، همه و همه مشکلات شخصیت اصلی داستان و مواردی را که نوجوان‌ها با آن‌ها درگیر می‌شوند را به خوبی در حیطه نمایش می‌گذارد. با وجود آن که افت فریم ریت بارها رخ خواهد داد و این موضوع مخصوصاً حین تغییر محیط به وفور مشاهده می‌شود اما در سطحی قرار ندارد که مخاطب را از ادامه ماجرا باز دارد.

What Happened

طراحی‌های هنری بازی مخصوصاً از حیث پیاده‌سازی محیط، بسیار ماندگار و ستودنی هستند. وجود چنین نبوغی در یک بازی ایرانی گاهی جای زخم قدیمی هدر رفتن دوباره و دوباره پتانسیل‌های کشور در هر زمینه‌ای را بازگو می‌کند. آیا ما نمی‌توانیم در صنعت بازیسازی، لهستان بعدی باشیم؟

گرافیک فنی حوزه دیگری است که می‌توان به لمس و بررسی آن پرداخت. بازی یاد شده احتمالاً زیباترین گرافیکی را داراست که تاکنون در یک بازی ایرانی مشاهده شده است. بدون در نظر گرفتن طراحی هنری، بافت‌ها از کیفیت قابل قبولی بهره‌مند هستند و با اجرای بازی روی سطح گرافیکی Ultra، از صحنه‌های مختلف لذت خواهید برد. نور پردازی اغلب شما را سر حال می‌آورد و مشاهده دبیرستان و فضاهای مختلف نورانی، باری دیگر ارز‌ش‌های آن را یادآوری می‌کند. طراحی سایه ها نیز مشکل خاصی ندارد و بدون حضور مستمر و مفید آن‌ها، سخت می‌شد صحنه‌های پرجزئیات توهمات استایلز را تصور کرد.

با این حال مقوله مربوط به طراحی هنری بازی یاد شده نقش عمیق‌تری از بُعد فنی آن و پیوند عمیقی با انتقال حس‌و‌حال شخصیت اصلی و حالت روانی او دارد. هر اتفاقی که به نحوی استایلز را متزلزل‌تر از قبل می‌کند به نحو احسن از طریق طراحی هنری منتقل می‌شود و شاید بتوان اوج این موضوع را در یکی از پایان‌های بازی مشاهده کرد. فضاسازی‌ها و استفاده از استعاره‌های فراوان در این بخش‌ها چنان هنرمندانه طراحی شده‌اند که نمی‌توان به سادگی از کنارشان گذشت. تغییر فضای محیط، قرار دادن آن‌ها در شرایطی جدید، استفاده از گامت‌های مختلف رنگ و تغییر فیتلر‌ها دست‌کمی از شاهکار ندارند. با این حال شخصاً هیچ گزینه به خصوصی برای کاهش شدت این موارد مشاهده نکردم و متاسفانه افراد مبتلا به صرع یا حساسیت‌های خاص، نمی‌توانند با این شرایط به تجربه این بازی بپردازند و باید این موضوع را در نظر بگیرند.

What Happened

فضاسازی‌ها حس تعلیق خوبی را ایجاد می‌کنند. گاه به نظر می‌رسد که در تمام گیتی تنها هستید و هیچ حسی بهتر از این نمی‌تواند شرایط یک فرد افسرده را نمایان کند. با این حال اگر از مشکلات خاصی رنج می‌برید باید در انتخاب این اثر توجه کنید؛ زیرا هم از لحاظ بصری و هم از لحاظ مفهوم، افراط زیادی در آن رخ می‌دهد.

جدای از جو و فضاسازی خارق‌العاده بازی که بخشی از آن هم به وسیله موسیقی منتقل می‌شود (و در بخش بعدی به آن می‌پردازیم) طراحی چهره شخصیت‌ها و انیمیشن‌ها در سطح قابل قبولی ندارند. ضعف در جزئیات چهره هر شخصیت از انتقال احساسات او جلوگیری می‌کند و بیشتر کاربر را وا می‌دارد که خود به درک و تفهیم موقعیت بپردازد. ترکیب این موضوع با انیمیشن‌های حرکت شخصیت‌های درون بازی که گاهی ابداً به یک انسان شباهت ندارند، حس و حال واقعی شرایط دشوار استایلز و کیفیت بازی را تنزل می‌دهند. با وجود آن که تیم سازنده به احتمال بسیار زیاد امکان دسترسی به فناوری موشن کپچر را نداشته است اما این انیمیشن‌ها بعضی اوقات آن قدری غیرمنطقی هستند که ما ملاحضات معمول را لحاظ نکنیم.

موسیقی و صداگذاری

در حقیقت در ابتدای بازی به هیچ عنوان تصور نمی‌کردم که موسیقی این عنوان بتواند تاثیر عمیقی در روایت و تاثیرگذاری بر کاربران داشته باشد. شاید ریشه‌های این گمان بد را بتوان در سیل عظیمی از بازی‌های مستقل جست‌وجو کرد که توجه زیادی به عنصر صداگذاری و استفاده از نواهای مناسب ندارند. با وجود آن که بازی‌های مستقل زیادی هم از این پتانسیل استفاده می‌کنند اما What Happened برای عرض اندان نیازی به وام‌گیری از آن‌ها ندارد و به تنهایی مصداق بارز این موضوع است. موسیقی اندکی هر محیطی که شخصیت اصلی وارد آن می‌شود و افکت‌هایی که در خلال توهمات مرسوم استایلز مورد استفاده قرار گرفته شده‌اند از کیفیت به مراتب بالایی برخوردار هستند. تعداد اندک این نواها معمولاً به جای اثر منفی، اثر مثبتی را بر جای می‌گذارند و تنهایی بی حد و حصر افراد افسرده‌ را به خوبی به بازیکن منتقل می‌کنند.

اگر چه What Happened یک بازی ترسناک نیست اما این موسیقی گاهی به خوبی می‌تواند جنبه‌های ترسناک دردهایی را جلوه‌گر شود که به قول صادق هدایت «ذره ذره روح را در انزوا می‌خورند». دردهایی که شاید در حساس‌ترین دوره زندگی انسان به سویش هجوم بیاورند و او را تا سر حد خفه‌شدن پیش ببرند. این دردها و تاثیراتشان شاید نتوانند از طریق صداگذاری بازی به نقطه قابل بحثی برسند و در حد یک اثر سینمایی محترم ظاهر شوند اما محیط‌هایی که بازی در آن روایت می‌شود و تاثیری که موسیقی در شکل‌دهی آ‌ن‌ها دارد، انکار ناپذیر است.

What Happened

موسیقی‌های بازی کاملاً در خدمت جلوه‌های دیداری قرار می‌گیرند تا شما در جریان مشکلات استایلز و تصمیم‌گیری درباره آن‌ها غوطه‌ور سازند. با این حال با مشاهده تصویر بالا در می‌یابید که در طراحی محیط‌ها به هیچ عنوان از عناصر ایرانی استفاده نشده است و این موضوع با توجه به اهداف سازندگان، قابل درک خواهد بود.

در نتیجه پتانسیل‌های به کار گرفته شده در بخش موسیقی وقتی می‌درخشند که کاربر درب اسرارآمیز موجود در فهرست اولیه را هم بگشاید تا به تاثیر شگرف هنرنمایی توسعه دهندگان پی ببرد. البته انتظار نداشته باشید که من یکی از بهترین غافل‌گیری‌های بازی را فاش کنم؛ این فقط یک اشاره بود، همین!

جمع‌بندی

بازی مذکور به ما نشان می‌دهد که شاید باید گاهی اوقات صبر و چند قدم پیشین را نظاره کنیم، ثانیه‌ها را بازگردانیم و به دقت گوش دهیم تا متوجه شویم که «چه شد؟». گاهی یک قدم، یک ثانیه و یک تصمیم می‌تواند عواقب مخربی بر جای بگذارد یا در بدترین حالت، ما را از فکر کردن به وجود بی‌نهایت احتمال زیبا محروم سازد. بازی What Happened با نمایش مشکلات افرادی که از افسردگی و مشکلات درونی دیگری بهره می‌برند نه تنها آن‌ها را به سوی افق‌های تازه‌ای هدایت می‌کند بلکه درک درستی را هم برای بازیکنان دیگر فراهم می‌آورد. در دوره‌ای که اکثر بازی‌های صنعت بازیسازی ایران به آثار موبایلی کوتاه مدت خلاصه می‌شود که می‌توان بحث‌های زیادی را حول آن شکل داد، بازی یاد شده از ایده‌های محترمی برخوردار است. What Happened به لطف یک طراحی هنری عالی، استفاده درست از عناصر صوتی و موسیقی، نمایش قابل توجه مشکلات روحی و روانی افراد، تصمیم‌ها و عواقب نسبتاً منطقی آن تحسین برانگیز است. با این حال گیم‌پلی بیش از حد ساده که برخی از بازیکنان را طرد می‌کند، عدم چالش برانگیز بودن بازی، روایت داستانی بسیار معمولی و شخصیت‌پردازی ضعیف، آن را از رسیدن به نقطه‌ای که سازندگان انتظارش را دارند، باز می‌دارد. انیمیشن‌های غیرطبیعی، افت فریم و چهره‌پردازی سطحی شخصیت‌ها از جمله استایلز نیز از دیگر نقاط ضعف این اثر محسوب می‌شود.

 

نکات مثبت:

  • توجه و اطلاع‌رسانی مناسب در مورد بیماری افسردگی
  • گرافیگ هنری بی‌نظیر
  • موسیقی‌های هدفمند و مناسب
  • تاثیرگذاری تصمیم‌های بازیکن روی سرنوشت شخصیت اصلی
  • شخصیت‌پردازی Mind

نکات منفی:

  • گیم‌پلی بازی چالش و هیجان خاصی را ایجاد نمی‌کند.
  • معماهای بازی در جهت جذابیت آن پیش نمی‌روند.
  • داستان گیج‌کننده است و در سطح پایینی قرار دارد.
  • شخصیت‌پردازی نامناسب اغلب شخصیت‌ها
  • انیمیشن‌های غیرطبیعی و چهره‌پردازی ضعیف
  • افت فریم
امتیاز ۷ گیمفا

امتیاز گیمفا

 

P.morganمحمد کرامت‌ فرAmirtheGRBX_Wolverine_XmeysambDk-_-MangamerNightFury
برچسب‌ها:

نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

  • NRG-souls گفت:

    عجب داستانی شده …. اونور آب outlast میسازن اینور lsd خدایا شکرت… کاش سازنده ها تجربه ای جدید و ساده تر میساختن نه یه چیز تکراری با کاور کپی و گیمپلی خسته کننده …. نکته مهم اینه که قرار نیست هرچی که ساخته شد پخش هم بشه! شما ببینین چندتا نسخه تامبداریدر ساختن تموم شد ولی منتشر نشد و هزار تا بازی معروف دیگه …البته چیز بیشتر هم انتظار نمیرفت………….

    • اتفاقا قضیه دقیقاً برعکس این پیش رفته. شخصاً علاقه‌مندم که چنین فرصت‌های جدیدی خلق بشه. توصیه اکید می‌کنم که قبل از قضاوت کردن به تجربه بازی بپردازید. با وجود اون که با یک شاهکار روبه‌ور نیستیم اما این بازی میتونه پایه‌گذار جریان خوبی باشه

      • ۹۰% شبیه سازهای پیاده روی شبه گیم هستند به خاطر نداشتن مکانیزم گیمپلی، مثل شطرنج میمونه که بخوای روی کامپیوتر بازی کنی، اسمش بازی رایانه ای نیست.
        .
        جواب سوال که آیا ایران نمیتواند لهستان بعدی باشد؟
        بله میتواند اما نه با همچین بازی های که مثل نقل و نبات توی استیم ریخته و کسی توجه نمیکنه ساخت کجاست و کنجکاو هم نمیشه بعدش که ببینه ساخت کجاست.
        .
        همین الان بازی های داریم که از این بازی ایرانی تر و بازی تر هستند مثل پروانه ، یا سفیر عشق.
        .
        طبق نقد داستان ضعیف ، گرافیک فنی و انیمشین و طراحی شخصیت ضعیف، گیمپلی ضعیف
        نمره ۷!!!!!!!!!
        آیا این پست تبلیغاتی بود؟

        • با وجود اون که اطلاعی در مورد بازی پروانه ندارم اما به هیچ عنوان نمیشه سفیر عشق رو یک بازی ایرانی اصیل دونست!
          من گفتم فرصت‌های جدیدتری ساخته بشه نه این که فقط و فقط عناوین این چنین ساخته بشه! شما هنوز درک نکردید که توی هر زمینه‌ای میشه بازی‌های عالی ساخت. ی نگاهی به Gone Home یا what remains of edith finch داشته باشید. اگر شرایط برای ساخت چنین آثاری مهیا بشه، بسیار بهتر از سیل عظیم بازی‌های موبایله

          • MAX3D گفت:

            با سلام اقای ملکی محترم و اولد امیر گیمر!
            ایران هیچگاه و هیچوقت لهستان بعدی نخواهد بود و نخواهد شد لهستان کشوری از لحاظ اقتصادی و کپی رایت و آزادی و خیلی موارد دیگه از ایران سر تر هست این حرف که ایران میتونه لهستان بعدی تو بازیسازی باشه یک جوکه!اقای اولد گیمر که راه افتادی همش به هر بازی میرسی میگی شبیه ساز راه رفتن شما انتظارتون از یک بازی ساخته شده اونم با بودجه و امکانات محدود یک ایرانی چیه؟لطفا اسم اون بازی مضحک سفیر عشق رو نیارید چند نفر این روزا از دکلش بالا میرن یک بازی غیر ایرانی و مضحک شما که برای بازی شاهکاری مثل شاهزاده ایرانی از یوبیسافت شاخ و شونه میکشید و میگید ایرانی نیست چرا زبونتون برای این بازی سفیر عشق کوتاهه؟لطفا کمتر مارو با این حرفاتون بخندونید و دیگه هم از واژه شبیه ساز پیاده روی استفاده نکنید هر پستی حالمون رو بهم زدید اون دوران بازی هایی که یک تصویر عکس بود و چندتا آیتم که مثلا بازیو پیچیده کنن تموم شد درضمن یه سری به چیلدرن او مورتا بزنید که بازی عالی ساختن و سازندگانشون رو تو ایران دادگاهی کردن بدلیل وجود موسیقی و نماد های شیطانی تو بازی مثل همیشه تهمت و دروغ ها برای دستگیری افراد بی گناه.ایران نه در این زمینه بلکه در زمینه موسیقی و فیلم به هیچ جایگاهی نخواهد رسید چه برسه گیم و بازی بشینن همون بازیای اشغال موبایلی و سفیر عشقشون رو بسازن بهتره.

            • درود. دوست عزیز ذکر کردم که استعدادها فارغ از محیط خودشون شکوفا میشن. شاید ایران با توجه به شرایط حاکم کنونی، در دو الی سه سال آینده نتونه به لهستان بعدی تبدیل بشه اما هیچکس نمیتونه آینده و شرایط حاکم رو پیش‌بینی کنه. من نمیخوام که ایران لهستان بعدی باشه بلکه میخوام که ایران روزی از اون هم بهتر باشه. اشارتون به مشکلات رو درک میکنم و با نظرتون موافقم
              زنده‌باد

              • MAX3D گفت:

                :yes: بنده هم منظورم وضعیت حال و حاکم بر کشور بوده وگرنه من آرزوی موفقیت برای کشور و هموطنان دارم امیدوارم روزی در هر بخشی موفق ظاهر بشیم به قولی انسان همیشه در محدودیت ها ستاره میشه موفق باشید عزیز

            • mr_sasma گفت:

              جناب ملکی. برای من جالبه شما بازی What Happened که نه شخصیت و داستانش ایرانیه و نه حتی از زبان فارسی پشتیبانی می‌کنه رو ایرانی می‌دونید اما بازی سفیر عشق که هم شخصیتش ایرانیه و هم زبان بازی کاملا فارسی هست رو ایرانی نمی‌دونید.

              • من هیچکدوم از این دو بازی رو حداقل از پرداخت به کشور خودمون، ایرانی نمیدونم. در حقیقت موضوع اینه که بازی What Happened بدون در نظر گرفتن کشور خودمون، زمان و مکان خودش رو به نقطه‌ای خارج از ایران منتقل کرده و کاملاً روایتی مجزا رو در نظر می‌گیره که از جهاتی هم محترمه. در حالی که سفیر عشق با ادعای ایرانی بودن و استفاده از فرهنگ ایرانی به مسائلی غیرایرانی پرداخته که از نظر من در برابر افسانه‌های غنی، ماندگار و فراموش‌نشدنی ایران‌زمین نباید اولویت داشته باشن. حالا نمیدونم فشار از سمت ناشر، ترس از عدم دریافت مجوزهای لازم یا چه مسئله‌ای بوده اما من شدیداً ناامید شدم. وقتی سیر پیشرفت CD Projekt Red در ساخت افسانه‌های حوزه کشور خودشون رو میبینم و یه نگاهی به شاهنامه میندازم، آه از نهادم بلند میشه.

                • ebrahim - 69 گفت:

                  سفیر عشق به برخی از نشانه ها و افسانه های ایرانی هم پرداخته مانند ایتم هایی که مهران برای افزایش جون جمع کنه

                • ebrahim - 69 گفت:

                  مثلا خیلی از بازی گرشاسب حمایت کردین ؟ خب اینا هم برای کسانی و سازمانی بازی ساختن که دست مزدشون رو بدن و قدرشناس باشن

          • MAX3D گفت:

            اینو هم بگم قصدم دفاع از این بازی و اینکه بازی خوبیه نبود چون بنده اصلا بازی های ایرانی رو حتی تریلرشون هم نمیبینم چه برسه بخوام بازی کنم بنده از منظور شما متوجه شدم که منظورتون بازی ها پیچیدگی ندارن درسته حداقل عنوانی در این سبک باید یک داستان خوبی داشته باشه که اونم نداره و همچنین انتظار عناوین با کیفیتی مثل بازی های دیوید کیج و سوپرمسیو رو نداشته باشید حالا شاید هم به اینا بگید شبیه ساز پیاده روی ولی مسخرس حرفتون پس اینجوره و اینقدر گیمپلی براتون مهمه تشریف ببرید عناوین آرپیجی و پیچیده بازی کنید که ذهنتون رو درگیر کنه و گیمپلی فراوان دارن به شما سری سولز و دراگون ایج رو پیشنهاد میکنم اگر میاید سمت این سبک باید کنار بیاید با بازی هایی مثل آنتیل داون و غیره..اگر نه پس رد بشید و بازی نکنید

          • چه عجب بالاخره بعد از چند ماه نقد این بازی رو هم رفتید!! انتظار میره حدقال بر حمایت از تولیدکننده های داخلی نقد اینجور بازی هارو زودتر برید،اگه امکانشو دارید نقد بازی های The Sojourn(سرگذشت ساخت استودیو راسپینا) و سفیر عشق رو هم برید.دمتون گرم
            در مورد این بازی هم با اینکه حاشیه هایی مثل توهین به امید لنون داشت ولی در کل بر یه استدیو ایرانی پیشرفت خیلی خوبیه و کلا بازیه خوبی بود همون نمره ۷ واقعا براش مناسبه
            دوستان جان هرکی دوست دارید نیاید این بازیارو با بازیایه اونور آبی مقایسه کنید،همین ۳تا که اسم بردم و children of morta رو اگه بازی کرده باشید خودتون متوجه میشید که تو این چند سال اخیر بر استودیوهای داخلی با این همه مشکلات و محدودیت هایی که دارن پیشرفته و واقعا بازیایه خوبین(عالی که اصلا ولی قابل قبولن)

  • sefirot2011 گفت:

    بازی ای که سازنده ایرانی ساخته شده و حتی زیرنویس فارسی نداره و انتظار خرید از طرف ایرانی ها رو داره ، وقتی احترامی برای مردم کشورش نداره انتظار احترام از طرف جامعه گیمر ایرانی هم نداشته باشه، اینکه میگویند به خاطر استیم هست همش بهانه هست میتونستن با یک وبسایت که لانچر به خصوص خودش رو داشته باشه مشکل رو برطرف کنن ،

    من سفیر عشق رو خریدم پولشون حلالشون و بازی هم کردم و در حد و اندازه های توان ایرانی خیلی زیبا بود ولی این بازی عمرا پول پاش بندازم

    • به نظرم باید تا حدودی شرایط رو درک کنین دوست گرامی. یک سری موارد آشکار و صریح وجود داره که نمیشه ذکر کرد و باید با توجه به اون‌ها شرایط و تصمیم سازندگان رو بسنجین

      • sefirot2011 گفت:

        من به هیچ عنوان این شرایط رو نمی خواهم درک کنم اگر قرار باشه در سال صد بازی ایرانی ساخته بشه و هیچ کدومش زبان فارسی نداشته باشه و جامعه گیمری ایرانی هم سکوت کنه ، دیگه چه امیدی هست که چه موقع احترام گذاشته بشه

        darksiders 3 با اون عظمتش که در خارج از کشور به درخواست ما گوش داد و برای ما ایرانی ها احترام قائل شد و زبان فارسی اضافه کرد

        • هیچ کدوم از عوامل Darksiders 3 نه در داخل ایران هستن و نه شرایط قضایی ایران میتونه روشون تاثیر داشته باشه (لطفاً این مورد رو درک کنید که ساخت بازی‌های ایرانی با تم‌هایی به ظاهر ساده، میتونه عواقب قضایی سنگینی داشته باشه و معمولاً هم هیچ مجوزی به این بازی‌ها نمیدن) و منظورتونو از جامعه گیمری ایران درک نمیکنم. حدود ۹۰ درصد افراد همین حالا هم از روش‌های غیرقانونی برای بازی کردن استفاده می‌کنن که البته بخش وسیع اون به دلیل مشکلات عمده اقتصادیه. چ امیدی برای سازنده باقی میمونه؟ سنجیده حرف بزنین

          • sefirot2011 گفت:

            شما ظاهرا اقتصاد جامعه گیمرای ایرانی رو با گیمرای خارج از کشور برابری میدونید ما که اصلا انتظار این رو نداریم که شرکت های بزرگ خارج از کشور زبان فارسی اضافه کنن ، در ضمن در جملتون کاملا توهین به جامعه گیمرای ایرانی هست که میگویید کرک باز، آره کرک باز هستن ولی ایا این دست خودشون بوده که اینطوری شده یا دست ….. بوده. پس شما از همون دست آدمایی هستید اگر بازی رو با کرک انجام دادی گیمر نیستید اگر هم خرید انجام دادید گیمر هستید، واقعا دیدگاهت در پیش جامعه گیمرای ایرانی قابل تقدیر ، یک مسائل سیاسی در این مورد میتونم راحت با مدارک قابل توجیه بهت نشون بدم از سازمان … ولی نمیتونم نشون بدم چون پیامم تایید نمیشه.

            شما اگر همین حالا به فروش سفیر عشق نگاهی بندازید فروشش تا الان در داخل کشور خیلی خیلی بیشتر از فروش جهانی این بازی دو هزاری بوده تازه این فروشش فقط نسخه فیزیکی بوده هنوز نسخه دیجیتالی که دسترسی بیشتری داره طی هفته های اینده منتشر میشه دیگه بیشتر فروش هم میکنه، سفیر عشقی که فقط ۵۰ هزار تومان است و برای گیمر این پول زیادی نیست ، والا شما بهتر جای حمایت از این سازنده یه خورده احترام به گیمراهای ایرانی بزار و به اون انتقاد کن که چرا زیرنویس فارسی نزاشته ، در ضمن زیرنویس فارسی اضافه کنن پیگرد قضایی داره همین الانش کلی بازی که از طرف محتوای مصادیق مجرمانه ممنوع هست از سوی سایتهای قانونی داخل کشور داره ترجمه میشه ، خیلی خنده داره شما میگی شرایط قضایی ،سازنده بازی میگه به خاطر استیم هست

            • من به هیچ گیمر داخلی توهین نکردم دوست عزیز! من خودم یک گیمر ایرانی هستم و اکیداً نمی‌تونم به خودم و مشکلات مردمم توهین کنم. منظور این بود که جامعه گیمرای ایران از لحاظ مالی برای سازند‌ه‌های که هزینه‌های زیادی رو متقبل میشن اصلاً تاثیری ندارن. از سمت دیگه من گفتم که به خاطر شرایط اقتصادی مجبور هستن بازیهارو از طریق روش‌های غیرقانونی تجربه کنن. مورد بعد اینکه من از تصمیم هیچ شخص و بازیسازی دفاع نمیکنم بلکه من نمیخوام قبل از این که در شرایط کسی قرار بگیرم اونو قضاوت کنم. گویا شما ندیدی که سرپرست آپارت به خاطر یک ویدیو خیلی معمولی که یک ساعت روی رسانش بود، محکوم به ۱۰ سال حبس شد، بارها گفتم و باز هم میگم که ترجمه یا توجه بازی‌های خارجی به ما یا توجه کاربران ایرانی به بازی‌های خارجی (از جمله زیرنویس و دوبله اونا) با ساخت یک بازی داخلی فرق داره و شخص، اشخاص و شرکت‌های سازنده وابسته به اون بازی داخلی، در صورت دور زدن قوانین کشور مورد پیگیری قرار میگیرن. پیام‌های شما مانند تمام پیام‌های دیگر (طبق سیاست گیمفا مبنی بر انتشار آزاد افکار) تایید خواهد شد اما من بیشتر از این به شما پاسخ نخواهم داد. هر چیزی که نیاز به گفتن بود ذکر شد.

              • sefirot2011 گفت:

                به هر حال اقا ملکی امیدوارم این بحث باعث دلخوری شما نشده باشه به هر حال من هدفم این هست که احترام دو طرفه باشه ، چون سازنده اوایل انتشارش از ما ایرانی ها دلخور شده بود که چرا ایرانی ها خرید نمیکنند ، بازیساز داخلی از گیمر داخلی و گیمر داخلی از سازنده داخلی احترام رو داشته باشه، تا بتونن هم اونها به هدفشون برسه و هم گیمر ایرانی ، من شخصا که همیشه از نقدهای شما لذت بردم ولی من نسبت به این بازی که مخصوصا احترامی به هموطنش نداشته باشه حساسم

  • pegasus گفت:

    گرافیک هنریش بین بازیهای امسال واقعا ستودنی بود

  • AmirtheGRB گفت:

    ممنون ازتون آقای ملکی عزیز خسته نباشید.
    من فقط نگرانم با نمره ای که شما دادین الان تو اپدیت بعدیشون کاریکاتور شما روهم نزنن تو بازی!!!

    • من فقط به عنوان یک بازی استاندارد نگاهش کردم و نه به عنوان محصولی که عزیزان ایرانی ساختن تا سراسر کوبیده بشه یا سراسر ستوده بشه. امیدوارم که به چنین سرنوشتی دچار نشیم :))

      • ebrahim - 69 گفت:

        لطفا سفیر عشق را هم بررسی کنید تاحالا چندین نقد براش منتشر شده ولی هیچ کدوم بی طرفانه نبودن

        • اگر کدش در اختیارمون قرار بگیره بررسی میکنیم

        • AndroMedia گفت:

          بهتره همون کسای ریش گوسفند برن نقدش کنن تا یه ایرانی اصیل .. فرهنگ و تاریخ کشورهای عربی رو فدای تاریخ هزاران سال ایران کردیم .. البته معلومه به دستور کیا بازی عربی رو ساختن

          • ebrahim - 69 گفت:

            بازیش درباره یه فرمانده ایرانه ریش گذاشتن هم یه کار ایرانیه جانم همچنین این بازی که ایشون نقد کردن نه تنها هیچ ربطی به ایران نداره حتی زبان پارسی هم نداره و حتی زیرنویس

          • َAliDiscap گفت:

            اولا اونقدر تاریخ نشناسی که ریش رو غیر ایرانی میدونی (سنگ نگاره های ایران باستان اصلی ترین سند)
            دوما طبق گفته خود سازندگان و آقای عماد رحمانی این داستان حاصل انتخاب خود تیم طراحی بازی بوده و ربطی به جایی نداره و ابدا دستوری نبوده
            و آخر اینکه تیم رسانا شکوه کویر که سازنده بازی سفیر عشق باشن، در کارنامه خودشون بازی های فاخر و ایرانی الاصل بسیاری دارند که قطعا امثال شما نه باهاشون آشنایی دارید، نه علاقه به حمایت دارید
            برای جامعه ای که دوست داره هر پیشرفتی رو سرکوب کنه، نباید انتظار زیادی داشت

            • ebrahim - 69 گفت:

              دقیقا و نکته جالب اینه که در این بازی شخصیت ایرانی به عنوان قهرمان و فرمانده مسلمانان نشان داده می شود و جالب تر این که یوبیسافت فقط یکی از قسمت های اساسین رو به فرانسه اختصاص داده

    • Ozhan گفت:

      اون جریان اقای صدیق ایمانی فرق داره
      اون اقا جز تیم پی ار ناشر بازی بوده و اگر نقدی به بازی داشته باید به صورت پرایوت با اقای نگهبان درمیون میذاشته
      نه اینکه واس سروصدا کردن و دیده شدن توی توییتر عمومیش کنه

  • Kaneko گفت:

    واقعا دسخوش! همچین بازیایی میخوایم…نه بازی خسته‌ای مثل سفیرعشق!!! :-/ :no:

  • Ozhan گفت:

    واقعا ارش نگهبان کار سختی رو انجام داد و از پسش هم به خوبی بر اومد
    ولی کاش دست رو یه موضوع دیگه میذاشت
    من ارتباط زیادی نمیتونم بگیرم با این موضوعات روان شناختی از بچه ای که تو مدارس خارج کشوره
    همون ترسناک میساخت بهتر بود
    حداقل میشد یه چیزی مث مدیوم یا لیرز اف فیرز

  • Farid گفت:

    خسته نباشید
    امیدوارم ایران لهستان بعدی باشه
    که اگه باشه
    چی میشه…

  • Reza51 گفت:

    کاش حداقل واسه نسخه کنسولی یه زیرنویس فارسی می ذاشتن؛ من که به خاطر عدم وجود زیرنویس فارسی تجربش نخواهم کرد.
    #XBOX_Live_for_Iran
    (**)

  • agent-63 گفت:

    به به , خسته نباشید آقا مهدی.
    زمان ام گذاشتید مقالرو نوشتید دمتون گرم فقط کاش قبل از نقد بازی ابتدا مطمین میشدید که این اصن بازیه :))
    والا من خودم جز موشن سیکنس که چیزی نصیبم نشد سر این بازی.

  • پیشرفت نکردن بازی های ایرانی به خاطر ضعیف بودنشون نیست بخاطر مخاطباییه که حمایت نمیکنن

    • TheLoneGamer گفت:

      بله. قطعا دلایلی مثل تلاش های بی پایان صدا و سیما، بنیاد بازی های رایانه ای و سایر نهادها و گروه ها برای نابود سازی فرهنگ گیمینگ در کشور، در این قضیه هیچ تاثیری نداره و مشکل فقط مخاطبانی هستن که میدونن حمایت چشم بسته هیچ مشکلی رو حل نمی کنه.

  • Rouhan گفت:

    سلام!
    لطفا نقد و بررسی بازی ایرانی «سفیر عشق» رو هم بذارید.
    با تشکّر.