هزار و یک شب | یک عقاب دیگر در آسمان پاریس | بررسی داستان بازی Assassin’s Creed Unity

۱۱ مرداد ۱۳۹۷ - ۰۹:۰۰

واقعیت این است که ما، شاید خیلی ظالمانه یقه یوبی‌سافت را گرفتیم و هِی می‌کوبیم تو سرش! گاهی با دلیل، گاهی بی‌دلیل! یعنی اصلاً این کار دیگر برای ما عادت شده. تا یوبی‌سافت یک بازی می‌دهد، دوباره همین جریان آغاز می‌شود و محکم می‌کوبیم تو سر کارگردان و طراح و صداگذار و… . هنوز بازی منتشر نشده، به کج بودن برگِ درخت سمت راست، همان گوشه‌ها در ثانیه چهار گیر می‌دهیم و با یک مقاله شدیداً حرفه‌ای، کار بازی را یکسره می‌کنیم و بازی هم که منتشر می‌شود، می‌گوییم که خب، همه تغییرات خوب بازی از بیخ کشک، دور انداخته می‌شود، و برمی‌گردیم به سراغ همون برگِ درخت کجی که در ثانیه چهار دیدیم و سه نمره همینطوری کم می‌کنیم! این هم از این! نقد و بررسی یک بازی Assassin’s Creed جدید اینگونه می‌شود. بدون توجه به اینکه واقعاً این سری، خیلی حرف‌ها برای گفتن دارد و با ایده بی‌نظیرش، هربار سعی می‌کند دستی به سر و صورت این صنعت بزند. باشد! قبول که بعضی جاها، آنچنان بد این کار را کرده است که صورت این صنعت، کمی خراش برداشته، اما صادقانه، نمی‌توان این مسیر خوب را نادیده گرفت. همان وقفه‌ای که پس از انتشار Assassin’s Creed Syndicate افتاد و باعث شد، آنچنان نقشه‌ای را از مصر شاهد باشیم. و تغییرات گیم‌پلی که واقعاً جهشی مثبت بودند و البته داستانی که فراتر از نکات گذشته سری، مسائل جدیدی را هم به میان می‌آورد. شما می‌توانید نقد و بررسی Assassin’s Creed Origins را اینجا به قلم بنده مشاهده کنید. در قالب هزار و یک شب، و در قسمتی جدید، در ادامه بررسی سری Assassin’s Creed، به سراغ یکی از بحث‌برانگیزترین نسخه‌های بازی می‌رویم و داستان زیبایش را بررسی می‌کنیم. با حسین غزالی، و سری مقالاتَش همراه باشید!!! به هزار و یک شب خوش آمدید.

یک عقاب دیگر، این بار در آسمان پاریس

با تمام حرف و حدیث‌هایی که هربار پشت‌سر این سری و بازی‌هایش گفته می‌شود، همه ما واقعیت را می‌دانیم. Unity پس از انتشارش خیلی خیلی سر و صدا کرد و بخاطر ایراداتش، حسابی متهم شد، اما یه دور از تمامی این بحث‌ها، این بازی، اشارات خیلی مهمی دارد و البته در نقطه مهمی از تاریخ قرار گرفته. انقلاب فرانسه مهم است و همین اهمیت، داستان این بازی را به سطح بالاتری می‎‌برد و باعث می‌شود تا برایش هزار و یک شب بنویسیم. بازی، بالاخره پس از آپدیت‌ها بی‌نظیر و عالی می‌شود و با تمام ایرادهایش، داستانی به ما می‌دهد که ارزش بررسی را داشته باشد. طبق رسم همیشگی، و رسمی که نباید تغییری داشته باشد، ابتدا داستان بازی را شرح می‌دهیم و پس از آن، پوست رویش را آرام آرام می‌کَنیم و عمیق‌تر وارد وادی تاریخ می‌شویم.

فرانسه، پَر!

خب، انقلاب فرانسه قطعاً سوژه بی‌نظیری برای ساختن یک بازی جدید است. پر از شخصیت‌های خام و دست نخورده و البته مهم و حیاتی. داستان بازی، از ماجرای یک معبد شروع می‌شود. البته اصل ماجرا در دوران انقلاب فرانسه جریان دارد. جایی که “آرنو دورین” تلاش می‌کند تا این انقلاب را در مسیر درست خودش قرار بدهد. ژاک دی مولی در یکی از معابد پاریس دستگیر می‌شود و این یعنی، آخرین رهبر تمپلارها (البته فعلاً) در سال ۱۳۰۷ میلادی از بین می‌رود. ژاک دی مولی، یک شمشیر و یک کتاب به تمپلارهای دیگر می‌دهد و از آنها می‌خواهد تا مخفی بشوند. همانجا یک کوچولو شاه فیلیپ چهارم و پاپ کلمنت را هم می‌بینیم! پس از این ماجراها گروه اساسین‌ها، شروع می‌کنند به همان حافظه دزدی معروفشان و در جریان همین به دست آوردن حافظه‌ها، آنها توانایی سفر به سال ۱۷۷۶ و البته زندگی شخصیت آرنو دورین را پیدا می‌کنند.

جالب است بدانید که آرنو، درواقع پس از فوت پدرش، توسط یکی از سران تمپلار به فرزندخواندگی قبول می‌شود. در جریان زندگی آرنو، “الیزه دلا سره”، دختر همین تمپلار، نقش مهمی دارد. یک شب، نامه‌ای به دست آرنو  داده می‌شود، که باید حتماً به دست پدر الیزه برسد اما آرنو آن نامه را در اتاقش می‌گذارد و بدون توجه به هیچ چیز، تمام سعی خود را برای دیدن الیزه می‌گذارد. پس از آن، آرنو دورین از جشن خارج می‌شود و ناگهان با جسد پدر الیزه مواجه می‌شود! دقیقاً همان زمان است که مأموران آرنو را در صحنه قتل می‌بینند و به عنوان قاتل، او را به زندان می‌فرستند! به زندان رفتن آرنو، شروع ماجرای بزرگ او در فرانسه است. در زندان، نوشته‌های مهمی می‌بینید که روحیه خاصی به او می‌دهند و برای او جذاب هستند. در همان حال، او با شخصی با نام “بلک” آشنا می‌شود. حمله به زندان باستیل، یکی از مهمترین جریان‌های تاریخی فرانسه است و اتفاقاً در بازی هم اتفاق می‌افتد. در جریان فرار از زندان، بلک از آرنو می‌خواهد که به انجمن اساسین‌ها بپیوندد و او را در این مسیر همراهی کند. آنها قبلاً با یکدیگر آشنا شده بودند. وقتی آرنو به خانه برمی‌‌گردد، الیزه به او خبر می‌دهد که در این پیام، هشداری برای قتل پدرش بوده و اگر آن شب، آن نامه را با خود به جشن می‌آورد، همه چیز متفاوت بود. آرنو که تحت تأثیر قرار می‌گیرد و از کرده خود ناراحت می‌شود، به یاد پیشنهاد بلک می‌افتد و پیشنهادش را قبول می‌کند. حالا او از اساسین‌ها می‌خواهد تا به او فرصتی بدهند. در واقع، آرنو یکی از متهمان قتل پدر الیزه را لا روی دی تومس می‌داند. آرنو پس از جستجوی زیاد، فردی با نام فرانسوا توماس ژرمن را آزاد می‌کند. او که توسط یکی از سران تمپلارها به نام لافرنیر گروگان گرفته شده بود، خودش را همیشه یک انسان عادی نشان می‌داد. آرنو لافرنیر را می‌کُشَد و ای دل غافل! پس از تمام اینها متوجه می‌شود که ژرمن خودش نقشه قتل پدر الیزه را داده بود! اما حالا دیگر دیر است. حالا او بیشتر از قبل زیر ذره‌بین است و فعالیت‌هایش تحت کنترل هستند.

چقدر این لحظه‌ها حماسی می‌شوند!

حالا آرنو دوباره شروع به تحقیقات می‌کنند. او متوجه می‌شود که ژرمن می‌خواهد شورش‌های مهمی علیه پادشاه انجام بدهد. او در نهایت، برای جلوگیری از این اتفاق، بسیاری از دشمنان را از پیش روی برمی‌دارد و سعی می‌کند تا نامه‌های میرابو به پادشاه نیز در دستان تمپلارهای طغیان‌گر نیفتد تا اوضاع از این بدتر نشود. آرنو جانِ الیزه، شاید عزیزترین شخص زندگی‌اش را نجات داده است و حالا از او می‌خواهد تا با اساسین‌ها کنار بیاید و مذاکره کند. اما این وسط، بلک کار را خراب می‌کند و می‌گوید که این کار اصلاً به نفع اساسین‌ها نیست و یک خیانت است. تازه همه اینها به کنار، بدتر از این هم اتفاق می‌افتد و بلک، میرابو را به قتل می‌رساند! حالا بلک از آرنو می‌خواهد تا با او همکاری کند، اما آرنو نمی‌پذیرد و با یکدیگر درگیر می‌شوند و بالاخره، بلک به قتل می‌رسد. آرنو سعی می‌کند تا بازهم ژرمن را تعقیب کند، اما درنهایت، با جدایی الیزه، آرنو دچار افسردگی بدی می‌شود. اما خب، خوشبختانه قهرمان قصه ما خیلی هم اشک نمی‌ریزد و الیزه را در ورسای ملاقات می‌کند. آنها تصمیم می‌گیرند تا به پاریس که حالا اوضاعش از همیشه بدتر است سفر کنند.
در جریان سفر و سکونت آنها در پاریس، آنها متوجه می‌شوند “ماکسیمیلیان دی روبسپیر” یکی از راه‌های اصلی رسیدن به ژرمن است. ژرمن او را برای حفظ بی‌ثباتی در پاریس، حفظ کرده و از او نگهداری می‌کند. اما بالاخره آرنو و الیزه موفق می‌شوند تا روبسپیر را به قتل برسانند و از محل اختفای ژرمن اطلاع پیدا کنند. آنها برای دیدن ژرمن به بالاترین معبد پاریس می‌رسند و حالا آرنو که حقیقت را می‌داند، سعی در کشتن ژرمن و خاتمه دادن به تمام این داستان‌ها را دارد. آرنو پس از مدتی مبارزه موفق به قتل ژرمن می‌شود اما در جریان این مبارزه الیزه کشته می‌شود! پس از این ماجراها می‌بینیم که آرنو یکی از سران ارشد اساسین‌ها می‌شود و البته خاطراتی که باید از الیزه زنده بماند… .

یادداشتی برای داستان Assassin’s Creed Unity
بگذارید یک مسئله را روشن کنم و تمام! داستان Unity یک داستان ساده است! ساده به معنای واقعی! ساده به معنای اینکه، شاید بتوان با دو سه روز فکر کردن هم آن را در آورد و نوشت! دقیقاً به همین اندازه ابتدایی. پیچش‌های داستانی، آن جذابیت خاص را به بازی نمی‌دهند و باور کنید که تنها جذابیت بازی، نامی است که با خودش همراه کرده و بر روی سینه‌اش نوشته شده. و الا، نمی‌‌تواند شما را شگفت‌زده کند. واقعاً نمی‌دانم چرا سازندگان فکر کردند با مرگ الیزه، قرار است داستان بازی خیلی قابل قبول و هیجان‌انگیز، و البته دردناک و غمگین باشد. راستش را بخواهید، ارتباط برقرار کردن با آرنو هم سخت است! البته، نسبت به داستان آبکی و سوخته Syndicate، داستان یونیتی خیلی بالاتر قرار می‌گیرید! اما به هر حال، خط داستانی بازی، اصلاً و ابداً آن چیزی نیست که بخواهد شما را خیلی محکم و دیوانه‌وار روی صندلی بازی بنشانند! در فرار از زندان، به آرنو پیشنهاد همکاری داده می‌‌شود، خون آرنو به جوش می‌‌آید و او از انجمن طرد می‌شود و بعدها با انتقام به درجات عالی می‌رسد تازه، الیزه هم می‌میرد. الیزه‌ای که ظاهراً، عزیزترین شخص این دنیا بود برای آرنو! عجب! من بارها گفته‌ام که بازهم می‌توان از یک استارت و پس‌زمینه کلیشه‌ای، یک شاهکار بی‌بدیل ساخت اما بنظرم، یونیتی، جدای از معنای زیبایش، واقعاً طلوع یک تاریکی بد برای سری Assassin’s Creed بود. به قول یکی از دوستان خوبم در یکی از مقالات، یوبی‌سافت گویا با خودش مشکل دارد! خیلی از بازی‌هایش، می‌تواستند با کمی تقلا و زحمت بیشتر، به بازی‌های فوق‌العاده ارزشمند و بی‌نظیر و حتی شاهکار تبدیل بشوند؛ اما این اتفاق ظاهرا نمی‌خواهد بیفتد یا اینکه نمی‌گذارند بیفتد! سازندگان، خیلی راه برای نوشتن یک داستان عالی و همه چیز تمام داشتند. بازی و مخصوصاً آن برهه از زمان، خیلی قضا برای جولان در اختیارشان گذاشته بود و واقعاً مایه تعجب است وقتی اینچنین می‌شود.

اگر چه اگر ظالم نباشیم، بازی در نشان دادن حس و حال آن روزهای فرانسه، واقعاً خوب عمل کرده و داستان هم نسبتاً قابل قبول بوده (اما ساده و فاقد پیچش‌های شگفت‌انگیز و به‌یادماندنی و البته شخصیت‌های ماندگار است) مثل تمامی بازی‌های این سری، گاهی دلتان می‌خواهد مدت‌ها بنشینید و فقط محیط اطراف و شهرها و مردمان را تماشا کنید. اما یادتان باشد، شما هیچوقت نمی‌توانید تمام حقیقت را از فیلم‌ها، سریال‌‌ها و یا حتی بازی‌های ویدیویی بفهمید. شما نیاز به کتاب و اسناد دارید و این نیاز حتمی است.

کلاس تاریخ!

در سال‌های  ۱۷۸۹ و بعد، یکی از بزرگترین انقلاب‌های شکل گرفته در تاریخ بشر به واقعیت پیوست. رویایی که پشت آن، شعارهای زیبا و رنگی برادری، برابری و آزادی بود. اما کمی عقب‌تر، داستان‌های خوبی هم وجود داشتند که بدون شک از حوصله این مطلب خارج هستند و این شمایید که باید به عقب‌تر بروید و تحقیق کنید. نه در گوگل، بلکه با استفاده از اسناد و مدارک واقعی. شعارهای انقلاب، حقیقتاً شعارهای خوب و حماسی و قشنگی بودند و هنوز هم هستند و قطعاً برای همه جذاب خواهند بود. انقلابی که خوابش را، برای حکومتی سلطنتی دیده بودند. انقلابی که ظاهراً، برای ریشه‌کن کردن فقر و بی‌عدالتی در جامعه آن روزهای فرانسه بوده است.

بله دقیقاً همینطوری!

حقیقت حکومت فرانسه، امتیازهای خاصی به طبقه‌های نزدیک خاندان سلطنتی می‌داد و اشرافی‌گری در تمام سلول‌های سلطنت موج می‌زد. اینگونه بود که صاحبان صنایع و افراد تجاری (بقیه که دیگر هیچ!) از هیچکدام از این امتیازها برخوردار نبودند. همین کمبود، باعث شد تا میان همین اقشار کوچک‎‌تر، روشنفکران بزرگی رشد کنند و حتی به این دوره در فرانسه عصر روشنگری هم بگویند! بازپس‌گیری حقوق از دست رفته، برابری حقوق اجتماعی و امتیازات، و البته برابری، حرف‌هایی بودند که آن زمان میان به اصطلاح روشنفکران فرانسوی حسابی داغ بود و رد و بدل می‌شد. خب، به دنبال این روشنگران، و البته این تجار و صاحبان صنایع قوی، توده مردم بودند. مردمی که اکثرا، فقرا و کشاورزان و کارگران بودند. آنها، آینده‌ای روشن می‌دیدند! آینده‌ای که خالی از پول دادن به کلیساها و لغو امتیازهای خاص و مخصوص است. مردم، سرانجام بر علیه سلطنت لویی شانزدهم قیام کردند و در سال ۱۷۸۹ زندان باسیل را که یکی از بزرگترین و مهمترین زندان‌های فرانسه بود نابود کردند (این واقعه تاریخی را در بازی شاهد بودیم.) و بسیاری از زندانیان فرار کردند. از زندان باسیل، به عنوان نماد استبداد در سلطنت آن روزهای لویی شانزدهم یاد می‌شود. در نهایت، هیچ راهی به جز عقب‌نشینی برای او و یارانش نمانده بود و پس از مدت‌ها مبارزه، سلطنت مشروطه در فرانسه اعلام شد. پس از این قضایا، بخش بیشتر کشور در دستان لیبرال‌ها و البته همان سرمایه‎‌داران افتاد. البته که آنها به ژیروندها معروف شدند و ظاهراً اعتقادات خاصی داشتند (یکی از رهبران آنها میرابو ماسون بود که در بازی هم او را در نقش یکی از اساسین‌ها دیدیم!) اما آنها با تصویب قوانین خاص خودشان و به نفع اعتقاداتشان، دقیقاً مخالف خواسته‌های ابتدایی مردم و به خصوص فقرای فرانسه عمل کردند و همین موضوع، باعث شد تا موج جدیدی از نارضایتی‌ها دراین کشور ایجاد بشود.

یکی از زیباترین آثار از آن دوران که شرایط را خیلی خوب به تصویر می‌کشد!

پس از ژیروندها، نوبت به تندروهای افراطی با نام ژاکوبن‌ها می‌رسد. آنها با وعده حکومت جمهوری، شرایط سخت و خفقان عجیبی در فرانسه ایجاد می‌کنند و بسیاری از مردم را به گوشه زندان می‌فرستند. آنها با رهبری ربسپیر (بازهم در بازی دیدیمش!) توانستند تا اصلاحات خوبی به نفع کشاورزان و روستاییان انجام بدهند، اما هنوزهم از پس نیازهای مردمی برنمی‌آمدند و حکومت شدیداً ظالم و تاریکی در آن دو سال، فرانسه را فرا گرفت. پس از همه این سختی‌ها، کودتایی جدید علیه ربسپیر شکل گرفت و او و یارانش، همگی سرنگون و اعدام شدند. شاید بعد از همه این کشتارها و شرایط سخت بود که حالا، فرانسه امروز را می‌بینیم. فرانسه‌ای با ساختاری تقریباً لائیسیته به مانند خیلی از کشورهای جهان. از دلایل اصلی نارضایتی‌های مردم فرانسه اگر بخواهم برایتان بگویم، باید به جنگ‌های فراوان لویی پانزدهم اشاره کنم که به طرز وحشتناکی باعث ورشکستگی فرانسه شده بود. همچنین، سیستم اقتصادی فرانسه عملاً ناکارآمد و ضعیف، و بی‌فایده بود و آنها حتی توان دادن بدهی‌هایشان را هم نداشتند. کلیساها نیز کلی مالیات سنگین بر روی اجناس می‌گذاشتند و البته امتیازهای خاص اشرافی و بریز و بپاش‌ها، بیکاری و قیمت وحشتناک خوردنی و نیازهای روزمره! همه اینها باعث شد تا حتی لویی شانزدهم و همسرش نیز اعدام بشوند و دوران ترمیدور که نوعی شروع قوی برای رسیدن به این روزها است کلید بخورد. در همان دوران‌ها بود که جنگ‌های زیادی هم شکل گرفت و فرانسه در شرف تقسیم شدن بود! جنگ‌هایی با اسپانیا، انگلستان و حتی اتریش! بازهم پس از تمامی جریان‌ها، شاهد روی کار آمدن ناپلئون بودیم. گفتنی است که پس از ناپلئون بود که حکومت جمهوری کنونی فرانسه شکل گرفت. فرانسه در طول تاریخش، حسابی درگیری ومشکلات وحشتناک و کشتار‌های بی‌رحمانه را تجربه کرده و افراد زیادی را بر تخت حکومت دیده…. .

خب، دیگر بیشتر از این در کلاس تاریخِ امروز من جلو نمی‌رویم! خب هر چه هم که باشد، من درکتان می‌کنم! من خودم هم کلی کلاس تاریخ را تجربه کردم و دقیقاً می‌دانم چقدر زجرآور است وقتی به زور روی یک صندلی بنشانند شما را و مجبورتان کنند بشنوید که مثلا سال فلان، کی کیو کُشت و سال فلان دوباره کی اومد همونو کُشت و بعد سال بعدشم کی دوباره همون قبلی رو کُشت! البته بدون شوخی تاریخ هم خیلی شیرین است وقتی حوصله‌اش را داسته باشی و کلی داستان و پند آموزنده دارد.  پس بنظرم حداقل در گیمفا و در کلاسِ تاریخ من، زیاد اذیت نخواهید شد. این مقداری هم که از تاریخ انقلاب کبیر فرانسه برایتان گفتم، تنها بخشی از آن بود و البته بخش‌های مهم آن هم بود. چرا که به عقیده خودِ من، انقلاب کبیر فرانسه فقط یک شروع بود و پس از آن، مدت‌ها بر سر این کشور جنگیدند و خون‌ها ریختند تا الان مکرون بتواند بر کاپ تورنمنت جام جهانی بوسه بزند! پس از روی کار آمدن ناپلئون، جمهوری‌های دیگری هم بودند که در نهایت به جمهوری پنجم فرانسه رسیدند.

چند خط با من، با حسین غزالی!

راستش را بخواهید، ممنون می‌شوم اگر همین قسمت آخر این مقاله و مقاله‌های آینده را با دقت بخوانید!

من عاشق این تکه از مقالات هستم و دوست دارم اضافه شان کنم! دوست دارم همیشه در هر هزار و یک شب بنویسم و همه هم این تکه مهم را بخوانند. البته اگر هم همین الان، بخواهید این تکه از مقاله را به هر دلیلی رد کنید و بروید پی زندگی هم حق دارید! ولی همیشه این کار را دوست داشتم؛ همیشه دیوانه این بودم که یک نفر از عزیزانم رو به رویم بنشیند (البته چه بهتر که یار باشد و دوست داشته شده!) و از همه چیز برایش بگویم! برایش خاطره بگویم، جک تعریف کنم و از علایقم و دیدگاهم نسبت به مسائل جهان بگویم.  از این بگویم که من عاشق صدای سیا هستم و صدایش انگار از یک دنیای دیگر می‌آید و آهنگ‌های کندریک لمار را خیلی قبول دارم و خیلی احساس خاصی به من می‌دهند. به او بگویم که آهنگ‌های Delicate و Style از تیلور سویفت را خیلی دوست دارم. یا اینکه به او بگویم من با آهنگ Witness از کیتی پری خیلی ارتباط برقرار می‌کنم. یا حتی برایش آهنگ Don’t Close Your Eyes از کیس وایتلی را بخوانم! و یا حتی از تاثیر موسیقی و شخصِ “امنم” در زندگی‌ام بگویم و به او نشان بدهم که چقدر با آهنگ‌های Beautiful و Mockingbird اشک ریختم و در مقابل، با بقیه ترک‌ها چقدر خندیدم و مسخره‌بازی درآوردم! خلاصه اینکه دوست دارم از همه چیز برایش گفته باشم و چیزی کم نمانده باشد. ولی خب، ما هم مثل خیلی‌ها تمام دورانمان را با همین بازی‌ها گذراندیم و بهترین رفیقمان هم اسمش پلی‌استیشن بود! بنابراین، خیلی از حرف‌ها را در خودم می‌ریزم و خب، ایندفعه دارم کاری را می‌کنم که واقعاً حتی از خودم هم انتظارش را نداشتم و به هیچکس هم نگفتم! شاید این کار را می‌کنم، چرا که باری همه شما دوستان و عزیزان گیمفایی و خوبم، خیلی ارزش و احترام قائلم و عاشقانه، همه شمایی که در تمام این یکسال حضورم در گیمفا به من انرژی و انگیزه دادند تا خلاق باشم و بنویسم و خودم باشم و بی‌نظیر رو دوست دارم و واقعاً شما رو مثل دوستان خیلی خیلی خوبم که شاید اصلا نداشته باشم دوست دارم و خیلی احساس نزدیکی با شما دارم. پس، حالا که اون شخص مدنظر کنارم نیست و احتمالاً خوابه، شما جای اون رو برای من گرفتید.

خب، درباره مسئله انقلاب، واقعاً سخت است اگر بخواهیم یک فرمول جامع بنویسیم. اصلا اینکه انقلاب چیست هم خیلی بحث مهمی باید باشد. و خب واضح است که اگر در کشوری سابقه انقلاب باشد، فرزندان آن کشور بهتر از همه معنای آن را درک می‌کنند.  اصولاً در اکثر جریان‌های انقلابی، رهبران مشخصی قرار می‌گیرند. افرادی که به عنوان نماد خاصی از تفکر و اهداف آرمانی مهم  و والا، از دل جامعه پدید می‌آیند و طرفداران زیادی دارند. اصولاً این رهبران متفکر هستند و همین تفکرات مهم است که باعث پرطرفدار بودن آنها می‌شود و نیروی محرکه خاصی برای موتور انقلاب هستند. من نمی‌گویم که در همه انقلاب‌ها اینگونه بوده است اما الحق که بسیاری از انقلاب‌ها با تفکرات همین افراد مهم آغاز شده‌اند. راه دور هم نمی‌روم؛ همین انقلاب فرانسه‌ای که از آن صحبت می‌کنیم، به قول جلال امین اگر افراد متفکری مثل ولتر و مونتسکیو نبودند انقلاب فرانسه اصلا رخ نمی داد! اینچنین آدم‌هایی، در هر جنبشی مهم هستند و به عنوان نماد آن جنبش‌ها شناخته می‌شوند. اگر بحث نماد باشد که خودِ من، کلی نماد و حرف دارم که برای هرکدامشان بزنم. اما همانطور که توضیح دادم، شاید حالا نقش همین متفکران دارد کم کم کمرنگ‌تر و کمرنگ‌تر می‌شود! شاید نشانه‌های اولیه‌اش را هم در همین انقلاب فرانسه بتوانیم ببینیم. خب! انقلاب شد، لویی شانزدهم رفت، یک استبداد و تبعیض دیگر آمد و بعدش هم همینطور و بازهم همین روند ادامه داشت و گویی نمی‌خواست تمام بشود. دیکتاتوری کم کم کوچک شد و سرمایه‌داری جلو آمد. اما به نظر می‌رسد، همین روند فرانسه هم چه با این افراد چه بدون آنها ممکن بود طی بشود. ممکن بود دوباره ناپلئون از راه برسد و ادعای مالکیت داشته باشد. ممکن بود حتی بدون انقلاب هم سلطنت لویی شانزدهم از ریشه کَنده بشود! چیزی که امروز بیشتر دارد نمایان می‌شود، مسیر خاصی است که جهان آن را طی می‌کند. می‌گویند که این حرکت، دیگر از کتاب‌ها و نوشته‌های آرمانی، به مسائل تکنولوژیک رسیده (و تاحدودی هم درست است) و همین مورد مسیر را برای ما به جلو می‌کشاند. اما راستش را بخواهید، من اینطور فکر نمی‌کنم!

 

0
0

نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

  • lordhossein گفت:

    با تشکر بسیار از آقای غزالی . واقعا در حق اساسین کرید بدی میکنن همه ولی باز میرن همون اول میخرن بازیرو

    0
    0
  • vafadar گفت:

    خداییش بازی محشری بود اصلا تا حالا به پاریس خوب نگاه کردید

    0
    0
  • White Beard گفت:

    ممنون از حسین غزالی بابت مقالۀ کامل و جذابی که ارائه فرمودند.
    من نمیخواهم در مورد بازی نظری بدهم؛اما دوست دارم چند موردی در مورد مقاله،بگویم.
    بنده دبیر ادبیات هستم و هر وقت،مقاله‌های آقای غزالی را میخوانم،حس عجیبی را در خود احساس میکنم و این حس من ناشی از تحت تأثیر قرار گرفتن آرایه‌هایی است،که آقای غزالی آنها را در مقلۀ خود میگنجاند.رعایت کردن سه قلمرو(زبانی،ادبی،فکری)،استفاده از تشبیه و استعاره در بیان کلام،استفاده از ارایه‌های تضاد،ایهام،مراعات‌نظیر،ساختن ترکیبات وصفی و اضافی در نگارش مقاله و بیان منظور،استفاده از لحن حماسی در بیان نکات تاریخی و …؛از مواردی اند،که سبب زیبایی مقاله و نوشته میگردد و همۀ اینها،به وفور،در مقاله‌های آقای غزالی یافت میشوند.
    در مورد بخش کلاس تاریخ،واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم.انقلاب فرانسه یکی از بزرگترین انقلاب‌های تاریخ است و شخصاً احترام زیادی را برای این انقلاب قائلم؛از جمله نبرد واترلو.دوستانی هم که به تاریخ فرانسه علاقه‌مند هستند،میتوانند کتاب«تاریخ تمدن»،نوشتۀ «ویلدورانت» را تهیه نمایند.در کتاب «بینوایان» نوشته «ویکتور ماری هوگو» نیز توضیحات مفصلی را در مورد تاریخ فرانسه میتوان یافت.
    بازهم از آقای غزالی بابت این همه زحماتی که میکشند،ممنونم و چنین کسانی مثل شما در این روزگار،لایق ستایش و احترام اند.راستی داشت یادم میرفت،در مورد آن قطعه‌ای که گفته بودید،حساس تنهایی میکنید.اصلاً غصه نخورید،همۀ ما گیمرها،همین احساس تنهایی را داریم. Cool

    0
    0
    • Booker DeWitt گفت:

      خب خب خب!! آقا باور کن که من رفتم همه کامنتا رو جواب دادم تا بالاخره به کامنت شما برسم Smile
      فکر کنم دیگه گفتن کلماتی مثل شما لطف دارید و عزیز دلید و خیلی ممنون واقعا تکراری و کوچک باشند برای اینطور کامنت‌ها. آخه می‌دونید؟ بعضی اوقات واقعا آدم زبونش بند میاد که چی بگه دقیقا در این شرایط و می مونه توی این مسئله. و بعضی از دوستان آنقدر عزیز و دوست داشتنی هستند که آدم نمی‌دونه چطور تشکر کنه و چطور از خجالت در بیاد. و الان هم دقیقا از همون مواقع هستش و من گیر کردم نمی دونم چی بگم واقعاً!
      _________________________________________________
      بگذارید از اول شروع کنم! راستش رو بخواید، من خیلی معلم‌های ادبیات رو دوست دارم! خیلی زیاد! چرا که دبیر ادبیات من، یکی از مهمترین انسان‌ها، ظاهرا در زندگی‌ام بود. اون بود که بهم نشون داد چه کارهایی از دستم برمیاد و می تونم قوی باشم در ادبیات. کلی تشویقم کرد و حتی بعضی اوقات من رو تا آسمون بالا نشون می داد در زمینه ادبیات و نوشته هایی که داشتم. به من نشون داد که می تونم نویسنده توانایی باشم و من تا آخر عمر ممنونشون هستم. و چند باری هم ازشون خواستم که بیان در سایت و نوشته‌هات رو بخونند ولی خب نمی‌دونم واقعاً این کار رو کردند یا خیر! به هر حال جناب یوسفی عزیز، خیلی خیلی ممنونم ازتون و تا آخر عمر متشکرم.
      شما هم که یک دبیر ادبیات خوش ذوق و بی نظیر هستید! و گیمر هم هستید که دیگه به به! ازتون می‌خوام که حتماً استعدادهای درستون رو بشناسید و براشون وقت و ارزش بگذارید و بعضی اوقات الکی الکی تشویق‌های رویایی بکنید، شاید از بینشون، یک نویسنده خوب دربیاد. متاسفم که این روزها، نوشتن کمتر مورد توجه قرار داره و زیاد علاقه بهش نشون نمی‌دن. این همون مسئله کمرنگ شدت کتاب‌ها در نقش‌های مهم آیندست که میگن و میگم! و خب وظیفه دبیران ادبیات خیلی مهمه و مطمئناً سرنوشت ساز. بهشون بگید و تکونشون بدید!
      ________________________________
      درباره کامنتتون هم خب باید بگم که واقعاً نمی‌دونم چی بگم! خیلی ممنونم بگم بازم کمه! عزیز دلید بگم یخورده کمه! لطف دارید هم که مسخرست! فقط بگم خیلی من چاکرم و زبانم هم چیزی ازش درنمیاد. شما عزیز دلید و واقعاً این کامنتتون یک دنیاست برای من. واقعاً من از ته دل به خودم افتخار می کنم، افتخار می‌کنم و افتخار می‌کنم و بازم افتخار می کنم که تونستم همچین لحظاتی رو خلق کنم و شما رو در کنارم داشته باشم. شما لایق ستایش و احترامید واقعا من که هنوز خیلی راه دارم. دست همه شما رو می فشارم و خیلی عشق هستید همتون و دوست داشتنی. احساس می کنم که همشو مدیون شما هستم عزیزان دل.
      واقعا افتخار می کنم که برای همچین عزیزانی می نویسم که هیچ جای دیگه دنیا نیستند.
      ممنونم خیلی ممنونم بابت معرفی کتاب. و من تا خدا رو دارم در کنارم خوبم واقعاً و شما هم همینطور وقتی کنارم باشید خیلی حس خوبیه! جوری که آدم دوست داره هر روز یک مقاله منتشر کنه و بنویسه! و یک هفته وقفه خیلی زیاد میشه. ‌‌انشالله همه چی عالی باشه برای همه و این احساس تنهایی لعنتی هم بره پی کارش!!!!
      سلامت باشید عزیز دل همیشه و در پناه خدا. خیلی خیلی این کامنتتون زیبا بود و دوست دارم حتی ازش عکس بگیرم و نگهش دارم Smile
      شرمنده اگر نتونستم خوب جواب بدم و جوابم به اندازه کامنت شما زیبا نبود Rose

      0
      0
  • Hoower گفت:

    درود و سپاس
    من هم با شما هم همداستانم
    Origins بازی خوبی بود ولی گیمپلی ش سوهش کهنگی میگرفت
    ولی من از Bayek خیلی خوشم اومد یکی از جاهایی هم که خیلی دوست داشتم Stone Circle ها بودن و اون چهره اندوهگین بایک پس از برداشتن سنگ

    0
    0
  • عالی بود، من عاشق این بازیم در کنار اوریجین بهترین سری بود سیستم مبارزاتشم قشنگ بود‌ همه چیش عالی بود بغیر از هوش مصنوعی دشمنا
    نکته ،میشه بجای اسم فرانسه اسم ایرانو بیاریم
    #به امید پیروزی انقلاب فرانسه

    0
    0
  • mr.a.h.a گفت:

    با این وجود قطعا مشکل از منه که اصلا نمیتونم با سری اساسینز کانکت شم

    0
    0
  • سلام بچه ها، میگم آقا حسین برای من نوشتن توی پیام خصوصی برام من پیام گذاشتن اما من توی بخش دریافت پیام میرم چیزی نیس خالیه، کسی میدونه کدوم قسمت باید برم؟ یا تاخیر داره دریافت پیام؟ ممنون میشم کمک کنید

    0
    0
  • Ali khosravi گفت:

    کل مجموعه ی اساسین از همون اول به درد نخور بود این قدر باگ داره تو گیم پلی که آدم از اساسین سیر می شه
    آخه این چه وضعشه یکی نیس به ایم یو بی سافت بگه آخه چرا روی یک بازی کامل تمرکز نمی کنی و ایراداتشو رفع نمی کنی بعد بدیش بیرون هر سال یکی یا دو تا اساسین میده بیرون همشونم پر باگ مراحلش هم خسته کننده باگ هاش هم مانع از ادامه ی مرحله می شه
    یکم بره از راک استار یاد بگیره
    بازی با تاخیر منتشر می شه ولی عالی و بی نقص از آب در میاد
    واقعا باید به حال این کمپانی تاسف خورد
    نه فقد اساسین بلکه همه ی بازیاش پر باگن اونم باگ مخل مرحله.

    0
    0
  • LoneWolf گفت:

    خسته نباشید و خیلی ممنون بابت مقاله هاتون جناب غزالی خیلی به شما و دوستانتون زحمت میدیم ایشالا که خستتون نکرده باشیم .

    0
    0
  • خسته نباشید آقا غزالی عالی بود .

    0
    0
  • afshin95 گفت:

    عالی و بی نقص
    البته من مقاله رو نخوندم
    فقط عکسارو نگاه کردم
    عالی بود

    0
    0