اخیراً یکی از خبرنگاران IGN پلی استیشن را به خاطر تکرار مداوم مضامینی چون غم و انتقام در بازیهای انحصاریش مورد انتقاد قرار داده است. برخی از منتقدان معتقدند این روند باعث کاهش تنوع و سرگرمکنندگی آثار جدید میشوند.
بازیهای انحصاری پلی استیشن در سالهای اخیر به عنوان تجربههایی سینمایی و بسیار پر هزینه شناخته میشدند و همواره توانستند توجه مخاطبان گستردهای را به خود جلب نمایند. با این حال، آنچه قبلاً به عنوان سبکی نوآورانه و متفاوت در روایتپردازی مطرح بود، اکنون برای بسیاری از مخاطبان به رویکردی تکراری و قابل پیشبینی تبدیل شده است. مشکل صرفاً به استفاده مکرر از زاویه دید سومشخص و روایتهای سینمایی محدود نمیشود. بسیاری از استودیوهای پلی استیشن در سالهای اخیر به صورت مداوم به مضامین مشابهی از جمله غم، فقدان و انتقام پرداختند. این تکرار موضوعی باعث شده بخشی از جامعه بازیکنان احساس کنند تجربه آثار جدید تفاوت چندانی با آثار قبلی ندارد. با وجود کیفیت فنی بالای این عناوین، منتقدان بر این باورند که پلی استیشن بخشی از تنوع و سرزندگی گذشتهاش را از دست داده و فضای سرگرمکنندهای که در دورههای پیشین میان تولیداتش دیده میشد، کمتر به چشم میخورد.
این مسئله زمانی برای منتقدان پررنگتر شد که تجربه بازی جدید استودیوی Sucker Punch با عنوان Ghost of Yotei را مورد بررسی قرار دادند. با توجه به وجود حس اکتشاف و کیفیت بالای مبارزات در این بازی، داستانش برای بسیاری آشنا به نظر میرسد. بازیکنان در نقش آتسو مأموریت دارند تا طی سفری پرخطر به ژاپن قرن هفدهم انتقام مرگ والدینشان را بگیرند و شش دشمن اصلی موسوم به Yotei Six را از میان بردارند. این اثر خط داستانی شبیه بازی Assassin’s Creed Shadows دارد و روایتگر همان ترکیب تکراری انتقامی خونین همراه با فقدان و اندوه میباشد که در سالهای اخیر به امضای استودیوهای پلی استیشن تبدیل شده است. برخی نمونههای آشکار این چرخه عبارتند از:
- بازی The Last of Us Part 2 (محصول سال ۲۰۲۰) پیشگام این مسیر بود. در این اثر الی به دلیل مرگ جوئل (شخصیت شبیه پدرش) بسیار خشمگین میشود و به دنبال انتقام است.
- بازی The Last of Us (محصول سال ۲۰۱۳) نیز همین مضمون را داشت و روی تلاش جوئل برای کنار آمدن با مرگ دخترش تمرکز میکرد.
- بازی دیگری مثل God of War (محصول سال ۲۰۱۸) نیز در همین فضای تمرکز روی پدری غمگین متولد شد و حتی در نسخه God of War Ragnarok (محصول سال ۲۰۲۲) با روایتهایی از مرگ مادران و پسران ادامه پیدا کرد.
- سری Spider-Man از استودیوی اینسامنیاک نیز همین مسیر را رفته است. در این اثر پیتر پارکر و مایلز مورالز هر دو با خاطرات والدین از دست رفتهشان دست و پنجه نرم میکنند.
- عنوان Returnal (محصول سال ۲۰۲۰) نیز بر محور تروما و غم خانوادگی ساخته شده است.
- بازی Death Stranding 2 (محصول سال ۲۰۲۵) هم مملو از اندوههایی برگرفته از پدران و مادران است.
البته همه بازیهای پلی استیشن ۵ اینطور نیستند. مثلاً Astro Bot هیچ ربطی به تروماها و فقدانها ندارد و اثری رنگارنگ و شاد میباشد که یادآور دوران قدیم پلی استیشن بود. اگرچه حالا این حس کمیاب شده است، اما در نسلهای قبلی تنوع بیشتری میدیدیم. به عنوان مثال:
- بازی Uncharted روی پلی استیشن ۳ حال و هوایی ماجراجویانه و الهامگرفته از رمانهای عامهپسند داشت.
- بازی Resistance با ترکیب جنگ جهانی دوم و مسائل علمیتخیلی ساخته شد.
- بازی LittleBigPlanet بر پایه خلاقیت و مبانی اجتماعی ساخته شد.
این بازیها درباره چیزهای متفاوتی بودند و همه یک مضمون مشترک تکراری نداشتند. امروز اما اگر نسخه جدیدی از Jak and Daxter هم ساخته شود، احتمالاً داستانش درباره عطش انتقام خواهد بود. در گذشته، آثاری مانند Shadow of the Colossus توانستند غم و اندوه را به شیوهای منحصر به فرد و شاعرانه روایت کنند، اما حالا تکرار مکرر همان ایدهها باعث شده همه عناوین شبیه هم به نظر برسد. در نهایت، امیدواریم در بازیهای جدیدی مانند Marvel’s Wolverine، Saros و Intergalactic: The Heretic Prophet پلی استیشن کمی از این چرخه اندوه و انتقام فاصله بگیرد و دوباره مثل گذشته در پی تنوع و خلاقیت باشد.
تا حدودی موافقم ولی نمیشه بی انصافی کرد
درسته همشون یک شخص مرده توشون هست
ولی مهم تر از همه ادای اون مردن مهم تر هست
نمونش زن کریتوس مرد توی گاد قدیمی و بهخاطر اون زد کل خدایان رو نابود کرد یا جوئل به خاطر تکرار نشدن دردش زد کل دکتر ها رو سلاخی کرد
ولی گیم های جدید که اشغالن
کریتوس توی گاد جدید شده خدای صلح و مهربانی امید آرامش که دنبال سلامت روان هست
یک خدای هزار جنگ هزار ساله
یا الی که گند زد به کل سری توی راه دویست نفر رو کشت و آخر شد ل.ز ب..ین مهربون
یک شخصی مثل spider man انتقام نگیره منطقیه ولی کریتوس یا الی غیر منطقیه
یا توی ردد که خفن ترین داستان روی دستش نیست و یک داستان عمیق انتقام رو عالی منتقل میکنه
نتیجه اینا چی میشه نصفه یا یک سوم شدم فروش نسخه های دوم
داداش از کجا فهمیدی فن راکستارم
همینطور عادی ترین فن راکستار
فن راکستار باشی بهتره تا فن یک سری بازی های ووک لگبتی که تنها نکته مثبتشون گرافیک هست باشی 😂
آره آره تو راست میگی بچه
بزرگوار از بازی های فمنیسم ووک لگبت با کاراکتر هایی همچون زباله های اتمی لذت ببر که
ایراد بیشتر از این که روی داستان باشه، روی شخصیتهای تکراریه. برداشت شخصیتهای بازیهای اخیر پلی استیشن از اتفاقاتی که براشون میفته دقیقا کپی هم دیگست، انگار نویسندهها از منفی بودن شخصیت اصلی میترسن، همه باید به یه نوع رستگاری برسن. هر کرکتری لیاقت پایان خوب و شاد رو نداره. گیمی مثل TLOU 1 به راحتی تمام بازیهای چندسال اخیر پلی استیشن رو میزنه کنار چون شخصیت اصلیش به معنای واقعی کلمه خودخواهه و دنبال پایان شاد برای همه نیست. به دنبال این موضوع، یه اثر سینماتیک یونیک ساخته شده. نه مثل بازیهای جدید که همه به نحوی به دنبال نجات دنیا و از خودگذشتگیهای کلیشهاین.
مشکل بازی های جدید سونی داستانشون نیست بلکه بیش از حد کژوال شدنشون هست.
قبل اینکه بخواید کلمه ای (کژوال) رو به کار ببرید بهتره اول راجع بهش تحقیق کنید تا معنیه واقعیشو بدونید کژوال رو برای بازیهایی به کار میبرن که آسون و راحت باشن بدون پیچیدگی زیاد یا نیاز به مهارت بالا هدفشون بیشتر یک سرگرمی کوتاهه نه چالش عمیق یا داستان پیچیده TLOU2 پر از معماهای چالش برانگیز، مخفی کاری پیچیده، مبارزات سخت و تصمیم گیریهای احساسی که هیچ ربطی به بازی کژوال نداره کافیه یک بار رو درجه Grounded تجربش کنید اونوقت پشیمون میشید از حرف غیر منطقی ای که زدید یا Ghost مکانیکهای سامورایی، تاکتیکهای مبارزه و اکتشاف دنیای بازش رو داره که برای هر گیمر حرفه ای چالش ایجاد میکنه نه یه بازی ساده برای تفریح کوتاه God هم همینطور مبارزات پیچیده و استراتژیک با ترکیبهای متنوع اسلینگ و سلاحها که نیاز به تمرکز و مهارت دارن نه یه تجربه لم بده و راحت بازی کن پس قبل از اینکه واژه کژوال رو برای این بازیها به کار ببریم بهتره اول معنی واقعیشو بفهمیم این بازیها بیشتر از هر چیز پیچیدگی و عمق دارن نه سادگی و سطحی بودن
اولا که بازی خاصی رو اسم نبردن ولی جدا گوست حتی تو بالاترین درجه سختی هم کژواله و کمتر حتی نیاز میشه از ابزارها استفاده کنی، گاد به نسبت قبل خیییلیییی کژوال شده و درجه سختی تو دو نسخه آخر فقط باعث میشه دشمنا جون بیشتری داشته و بیشتر دمیج بزنن، حتی پلتفرمینگ و معماهای پیچیده رو هم از بازی حذف کردن، لست ۲ رو نمی تونم با اطمینان نظر بدم چون رو درجه سختی بالا نرفتمش
اصلا گاد و گوست رو تو درجه سختی آخر بازی کردی که این حرفو میزنی؟ من که سولز فنم تو درجه سختی آخر برام سخت تر از سکیرو و دارک سولز بود. پس اگه چیزی نمیدونی الکی نظر نده
گوست رو تو درجه آخر سختی تموم کردم، گاد ۲۰۱۸ رو روی Give me god of war رفتم و تجربه جالبی نبود، فایت ها مشکل خاصی نداشت فقط بی خودی طولانی بود ولی چلنج های تایم دار مسخره میشد واسه همین رگناروک رو روی Give me a challenge رفتم و گیم پلیش درسته از ۲۰۱۸ خیلی بهتر بود ولی اصلا به سطح سه گانه یونان یا هک اند اسلش هایی مثل Dmc یا bayonetta نمی رسه
گوست و گاد با پیچیدگی ؟ 😂😂😂😂 از تو توییچ فهمیدی پیچیدن ؟تعریف مهرداد از غیر کژوال میشه هر بازی که درجه سختی داره غیر کژواله 😂یه سوال اگه تو گوست از تاکتیکاش استفاده نکنی نمیشه بازی رو تا آخر رفت ؟
Ghost of tsushima کژوال نیست. ولی باقی گیم ها کژوال محض هستن.
God of war که کژوال ه و بارها آقای کریمی درموردش توضیح دادن.
The last of us هر ۲ ثانیه سیو میزنه دیگه از این کژوال تر؟ من زمانی که شلیک میکردم و تیر خطا میرفت یه لود میزدم در عرض ۳ ثانیه دوباره از همون نقطه می اومدم.
Spiderman تجربه نکردم نمیدونم.
Uncharted این دیگه سلطان کژوال هاست. در گذشته گیم های پلتفرمینگ جوری بود که برای پریدن نیاز به تمرکز بود و اگر اشتباه میکردیم وسط دره بودیم. ولی آنچارتد این قانون رو کاملا زیرو رو کرد و شما دکمه رو فشار بده و جهت بالا رو بگیر چشماتو ببند کاراکتر خودش باقی کارها رو انجام میده.
حالا این گیم ها برای یه عده کژوال سخته ، این دیگه مشکل خودشونه.
Horizon هم که دیگه بچه ۵ ساله هم میتونه ردش کنه
لست اف اس روی درجه سختی اخر این سیوای بین درگیری ها تقریبا ۰ میشن
من روی hard رفتم در حد easy بود. ولی هنوز روی گراندد نرفتم اگر روی اون حالت سیو ها دیر به دیر باشه تازه میشه یه بازی نرمال!
از کی تا حالا داشتن درجه سختی شده ملاک کژوال نبودن ؟
بالاخره بچه ها هم بازی میخوان دیگه عزیز
کسی نگفت بچه ها بازی نمیخوان ولی میتونن گیم های متناسب سنشون رو تجربه کنن. چرا باید هورایزن برای اونها متناسب سازی بشه؟
درست متوجه نشدی دوست عزیز شوخی کردم با فن بویای پلی استیشن
خب ایکس باکس هم اگر میتونه همین بازی های تکراری رو بسازه
داره می سازه دیگه، سری کالاف، همه ناراحت از تکرار ولی در عین حال ناراحت از صف طولانی برای خرید
داشتم یه کامنت مینوشتم که این موضوعو توضیح بدم، بعد دوباره یادم افتاد IGN عه🤭
از اون موقع که دیدم IGN به DAYS GONE نمره ۶.۵ داده
دیگه هیچ کدوم از حرفاش رو به تخ*** نمیگیرم
نمونش همین گوست آو یوتی بازم گیر دادن به انتقام تازه مسخرگیش اینه که دقیقا کپی پیست اساسینز کرید شدوز آشغاله داستانش 😂 خیلی وقته که انحصاری های پلی استیشن تبدیل شدن به بازی هایی با کاتسین های طولانی و داستان های تکراری و خسته کننده . از لست ۲ متنفر شدم و پلی ندادم . سر رگناروک خوابم گرفت دیگه نتونستم ادامه بدم . انقدر دیگه مایوس شدم نسبت به گیم های پلی استیشن که شاید دیگه هیچ انحصاری پلی استیشنی بازی نکنم همینطور که دیگه بعد رگناروک بازی نکردم . به نظرم گیمی که باعث شد بقیه هم به فکر این داستان های تکراری بیفتن لست ۱ و موفقیتش بود . خودم عاشق لست آو آس یکم ولی خداوکیلی تا کی شیردوشی ؟ داستان درست حسابی یعنی سایلنت هیل ۲ که هنوزم که هنوزه شیفته اون روایت و داستانم .
نه تنها داستان یک گیم پلی تکراری هم جزشونه
به عنوان کسی که اکثر انحصاری های سونی و ماکروسافت رو توجه کرد میخوام نظر شخصیمو بیان کنم.انحصاری های سونی چه از نظر گرافیک و گیم پلی خیلی خوب هستن و چه از لحاظ داستان،نقاط مشترکی دارن همشون مثل خطی بودن(اپن ورد نبودن)،بازی ها از یک رمان(داستان)/روایت و ایده های پرطرفدار ساخته شدن اما….اما هیچکدوم از این بازی ها از نظر داستان شباهتی باهم ندارن،از God of war و لست اف و اس و انچارتد گرفته تا بازی thre order و until dawn,توی همین مقاله از شباهت سری گوست به اساسینس شادو گفته شده ولی سری گوست اول اومده و بعد نسخه جدید اسانیس،البته که انحصاری ضعیف مثل lost soul aside رو داشتیم که مثل بازی devil may cry بود اما نسخه مناطق محروم،سونی کم کار شده و ایپی های زیادی نمیسازه و ریسک پذیرشو کم کرده،بازی تمامی این موارد نظر شخصی منه و انحصاری های سونی داستان خیلی خوب دارن،
ن ببین ign رسانه پلی استیشنه
نه واقعا، مشکل داستان نیست، البته داستان GoW نورث و tlou شباهت خیلی زیاد و غیرمنطقی دارن (خدا رو شکر جرئت کشتن کریتوس رو نداشتن) ولی باقی لیست نه واقعا.
.
مشکل اینجاست که همه از رو شابلون بازی می سازن (به جز ناتی داگ، اونا شابلون رو می سازن)، گوست ۱ رو با شابلون اساسین کرید ها ساختن، گوست ۲ رو با شابلون رد دد۲، گاد رو با شابلون ویچر/دارک سولز از نظر گیم پلی، لست ۱ از لحاظ داستان، آستروبات با شابلون از ماریو، اسپایدرمن ۲ انگار حاصل ریختن نسخه ۱ و مایلز مورالس تو مخلوط کن شد.
.
امیدم اینه که ولورین و اینترگلکتیک چرخه رو بشکنن
مشتی بند اولت کاملا درسته
اما بند دومت نیاز به ترجمه داره
چی میگی😐😐
نگاه کن سونی خیلی ریسک پذیریش کم شده این سال ها تا متوجه میشن یه چیز جواب میده، همه استدیوهاش رو به اون سمت هدایت می کنن، یه دفعه همه با هم شروع می کنن روگ لایک ساختن، همه با هم شروع می کنن سرویس محور ساختن، همه با هم شروع می کنن داستان یه پدر و دختر/پسر در فضای آخر الزمانی ساختن.
.
گوست آف سوشیما از اساسین شادو، اساسین تر بود، گیم پلی گاد ۲۰۱۸ بیشتر از گادهای قدیمی شبیه دارک سولز و تا حدی ویچر بود، کلا سونی از اون حالت شجاعانه قدیمی بیرون اومده و خیلی داره الهام می گیره، این روزا وقتی بازی از سونی بازی می کنم دیگه انتظار یه چیز جدید یا نو ندارم، فقط کیفیت و پولیش عالی، در حالی که قبلا خیلی بیشتر انتظار می رفت از بازی های سونی
درسته…
بی تعصب حرفت درسته
خدا رو شکر البته فن بیس سونی کلا راضیه، بازی تکراری باشه، راضیه. سالی یه فرست پارتی داشته باشه، راضیه. از یه نسل فقط دو سالش کنسولش ارزش داشته باشه، راضیه. پلاس بی خود و بی جهت گرون بشه، راضیه. کلا سونی فن ناراضی ندیدم تا الان
منو ببین😆
سونی هی داره خراب تر میشه
مایکرو همکلا اوته
یکی از یکی بدتر
چرتو پرت
دیگه گیم همینه
موضوع فیلما هم همینه
من فقط برای اون سازنده که میگه فعلن داستان ندارم بخام قسمت بعد بازی بسازم متاسفم که گیمفا را نمیدونم چی فرض کرده
چون گیم پلی هرکدوم از این آثار متفاوت اند و بالا و پایین دارن، بحثشون وسط نیست
اما در بحث روایت آثار قابل قبولین، کسی انتظار نداره حتما بتونن کلیشه شکنی کنن و یا در حد پیک فیکشن پیش برند و اینم چیز طبیعی توی مدیوم ویدیو گیم
خدای جنگ از روی رمان های عامه پسند نوشته شد یا خودش ساختار شکنیکرد ک سالها از زمان خودش جلوتر بود؟
چیزی شبیه به متال گیر تا قبل اون وجود خارجی داشت؟
این چیز جدیدی نیست همه بازیهای سونی تکرار شدند اما یک هنری بخرج دادند و جذابیت درست کردند.
بعد از مدت ها یه حرف درست ازIGN تنها بازی که دیدم از فرمول تکراری پلستیشن پیروی نمیکنه و واقعا یه داستان عمیق رو دنبال میکنه بلادبورن بود که اونم ساخت استدیو های پلستیشن نبود و فرام سافتور ساخته بودش
وقتی جذابه چه اهمیتی داره تکراری باشه که نیست
وقتی میخوای گیر بدی الکی ایراد بگیری
هر چقدر هم که غم و اندوه داشته باشه و حس انتقام هرگز به زندگی واقعی ما در ایران نمیرسه ، زندگی در ایران خود ماتریکس رو هم زیر سوال میبره!
من که این ها رو درک نمیکنم حتماً انتظار داری جول یا کریتوس بیان برقصن یا بیان جوک بگن اصلا پلی استیشن انحصاری هاش تو دنیا تکه با داستان عالی بازی هاش تو لست کسی نیست که سر اون بازی اشکش در نیومده باشه و خودشو جای شخصیت های بازی نزاره گاد آف وار تمام معروفیت ش به اینه که خدای جنگه کلی آدم خدا و… کشته اگه جای این خشم و عظمت کریتوس بیاد بخنده یا جوک بگه شما دوستش دارین یا حالت ادی کاری نکنین فردا پلی استیشن بیاد بازی های دو بعدی فان بده بیرون