هیدئو کوجیما، کارگردان بازی Death Stranding 2: On the Beach، در گفتوگویی با روزنامهی The Washington Post توضیح داد که برخلاف برداشتهای اولیه، نسخهی دوم این بازی را بهصورت عمدی عجیبتر نکرده است. این واکنش در پاسخ به اظهارات Woodkid، آهنگساز مشترک بازی، مطرح شد که گفته بود کوجیما پس از دریافت بازخوردهای «بیش از حد مثبت» از کاربران، تصمیم گرفته بازی را عجیبتر کند.
کوجیما در این مصاحبه تأکید کرد که منظور واقعی حرفهای Woodkid بهدرستی منتقل نشده و او هیچگاه عمداً بازی را عجیبتر نکرده است. او گفت:
این فقط یک اثر جانبی است از اینکه این بازی، یک بازی هیدئو کوجیماست.
کوجیما در ادامه نیز گفت:
چیزی که من گفتم این بود که این بازی نباید قابل هضم باشد. چیزی که قابلهضم نیست، مدتها در ذهن مخاطب باقی میماند. منظورم از اینکه میخواهم متفاوت عمل کنم همین بود.
برخلاف تصور عمومی، کوجیما توضیح داد که پس از انجام تستهای متمرکز، بازی را تغییر داده تا برای کاربران «قابل بازیتر و سرگرمکنندهتر» شود. این یعنی او بخشی از ویژگیهای پیچیدهی بازی را تعدیل کرده تا تجربهی نهایی برای مخاطبان جذابتر باشد.
کوجیما همچنیین به دهمین سالگرد تأسیس استودیوی Kojima Productions اشاره کرده و آن را «گردهمایی برای تمام ارتباطاتی که با هم ساختهایم» توصیف کرده است. وی همچنین فاش کرد که یکی از صحنههای مخفی Death Stranding 2 تنها نیمی از فرآیند ضبط حرکات بوده است.
استاد یه سناریو خاص رو همیشه تو بازی هاش رعایت میکنه
اول اینکه یک دنیای کاملا منطقی رو با یک دنیای موازی در هم ادغام میکنه تا هم جذاب و هیجان انگیز و هم قابل باور به نظر برسه
از حق نگذریم استفاده از بروز ترین تکنولوژی ها و مکانیزم های خاص گیم پلی هم نقش مهمی تو دیده شدن دو چندان بازی هاش میشه
اگه استاد کچل و سیاه بود بازم کسی دوستش میداشت.؟
کامنت خودت و لایک می کنی واقعا جالبه
اگه بازم بازیای خوب درست میکرد چرا که نه؟
چیز خوبی گفتی دیسلایک زیاد خوردی ولی کامنتت یه جورایی حق بود نفرت ایرانیا به سیاه پوستها خیلی بیشتر از نفرت آمریکایی های سال ۱۹۷۵هستش🙃
بازی های این دوره کلا روی یه سبک ترند میگردن اینکه چه ژانری پر فروش میشه چه قابلیتی از یه بازی محبوب میشه درست مثل بتل پس و اسکین آتی مختلف داخل بازی ها
دیگه توی این دوره کمپانی ها ریسک نمیکنن خودم یادمه توی یه زمانی بیشتر از صد تا بازی مختلف با سبک های متنوعی بود توی فروشگاه و انتخاب میکردی که با کاور کدوم بازی بیشتر حال میکردی ولی توی این دوره فقط بازی های ایندی هستن که دنبال نوآورین و هیچ انتظاری نمیتونی از کمپانی های معروف داشته باشی
ایندی ها باعث سقوط صنعت گیم شدن
یه زمانی شاهکارایی مثل هلف لایف و پورتال داشتیم
الان یسری گیمای مزخرف دو بعدی بورینگ که اسمشون الکی میذارن شاهکار بخاطر ووک متای ۹۳ میگیرن
دور و بر دو هفته اینا عضو گیمفا شدم.
هر کامنتی که دادی همش هیته.
در ضمن میشه از این بازیای ووک زده ایندی یه چنتا مثال بزنی عزیز؟
هالونایت سیلکسانگ
هیدیس ۲
میشه مثال بزنی؟
کلا شما دوست نداری از ۲۰۱۱ جلو تر بری انگار
و خنده داره که ووک رو به بازی های ایندی ربط میدی در صورتی که عمدتاً استودیو های بزرگن که بخاطر مثلا RP و جامعه تارگت بزرگتر تحت تاثیر ووکن
مثالش اساسینز کرید شدوز که خیلی واضح انگار چک لیست گذاشتن یه کرکتر سیاه, یه زن همجنسگرا، خب حالا میتونیم داستانو بنویسیم
و از نگاه شما حضور کسایی مث laura kate dale تو صنعت گیم مشکل اصلی نیستن و این یه بازی ایندی مث سیلک سانگ که کلا با زیر ۲۰ دلار بالای ۵۰ ساعت تجربه سرگرم کننده و بی حاشیه میده صنعتو خراب میکنن
«یادمه توی یه زمانی بیشتر از صد تا بازی مختلف با سبک های متنوعی بود توی فروشگاه و انتخاب میکردی که با کاور کدوم بازی بیشتر حال میکردی» این صحبت شما دلیلش واضحه تو هر صنعتی هرچیزی یک شروعی داره فکرمیکنین چرا اون زمان انقدر بازیها متنوع بودن؟ چون صنعت گیم تازه شروع شده بود همه بازی ها برامون جدید بود همه سبک ها و تم ها برامون تازه بود وحشت بقا، پلتفرمر، نقش آفرینی، اکشن ادونچر، فایتینگ، ریسینگ و… اما الان چی شده اشباع شده یعنی ما الان تو هر سبک و تمی بازی داریم خب این خیلی سخته که بخوای یک چیز نو بسازی ریسکش خیلی بالاست خیلی از سازنده ها از ضرر بعدش میترسن پس یا باید جسارت داشته باشی ریسک کنی و دنبال ایده نو و تازه باشی مثل امثال کوجیما یا باید همین چیزایی که تو صنعت گیم هست رو صرفا پیشرفت و تکامل بدی یا هم کلا طبق حرف شما بری دنبال ترندها تو هرچیزی همینطوره مثال میزنم شما میخوای بری اینستاگرام پیج بزنی میبینی از شیر مرغ تا جون آدمیزاد هر محتوایی بخوای هست یوتیوب و… هم همینطور پس این طبیعته دنیاست که هرچیزی که تازه میاد بعد از مدتی اشباع میشه
مثل همیشه یه کامنت خوب از شما دوست عزیز ولی بیشتر این موضوع هم اون زمان مطرح بود که درسته که صنعت بازی به تازگی شروع کرده بود و همه بازی ها و ژانر ها از نظر ما بچه ها که تازه به این سرگرمی آشنا شدیم نوآورانه بود
ولی خوب یه موضوع دیگه توی بحث اوایل شروع صنعت بازی یه رقابت سنگین برای تصاحب این بزار وجود داشت بین کمپانی ها و هرکسی یه بازی با تم مخصوص خودش رو عرضه میکرد
راکستار با GTA ، بایوور با baldur’s gate ، ماکروسافت با هیلو ، کپکام با رزیدنت اویل و EA با بازی های ورزشی هرکدوم بجز از این بازی هایی که معرفی کردم کلی بازی با سبک مختلف دادن بیرون تا روقبا رو از میدون بیرون بندازن و با گذر زمان تمام کمپانی هایی که پتانسیل ساخت بازی های با کیفیت رو داشتن توسط غول های بازی سازی خریدار شدن و پتانسیلشون نابود شد مثال بارزش EA و کلا مشکلش من اینکه اون شرکت های چند میلیارد دلار از این ریسک بکنن میترسم و دنبال رو همون سبک ترندن مثل وقتی که فورتنایت اومد و همه اونا خواستن فورتنایت باشن جدا از اینکه خود فورتنایت یه فاجعه بازی صنعت بازی هست
تکراری نیست مقاله ؟!؟!
یه نگاه به داستان متال گیر۳ بندازید می فهمید استاد چه شاهکاری میسازه و اون پایان بندی شکست دادن باس و قرمز شدن گلها واقعا ایشون شاهکار میسازه
☹️
برای کوجبما واقعا احترام قائل هستم هرچی گیم ازش تا الان تجربه کردم ۱۰/۱۰ مطلق بود.