عجیب‌ترین نسخه‌های Batman که جیمز گان می‌تواند در DCU معرفی کند

تنها شخصیتی که در جهان سینمایی DC از اهمیتی برابر با سوپرمن برخوردار است، کسی نیست جز Batman؛ این کاراکتر قلب تپنده نیمه تاریک DC است!

۱۳) Batman Earth-30: بتمنی از سرزمینی سرخ دور از گاتهام

بتمن زمین-۳۰ از Superman: Red Son، سیزدهمین نسخه عجیب بتمنی است که جیمز گان می‌تواند به دنیای سینمایی دیسی (DCU) معرفی کند چون ترکیبی سوررئال از تبلیغات جنگ سرد، شورش شوروی و ابهام اخلاقی است. برخلاف بروس وین کلاسیک، این بتمن یک مخالف روس است که والدینش توسط پلیس انقلابی استالین کشته شدند و او را به یک انتقام‌جو تبدیل کردند که علیه رژیم کمونیستی سوپرمن می‌جنگد. طراحی ظاهری او به‌تنهایی تکان‌دهنده است؛ شنلی پوشیده از خز، کلاه خفاشی الهام‌گرفته از اُشانکا و تمایل به کشتنی که او را به انحرافی آشکار از شوالیه تاریک همیشگی تبدیل می‌کند.

او به جای جنگیدن با مجرمان گاتهام، نماد انقلاب مردمی ضدحکومتی در دنیایی تحت سلطه اتحاد جماهیر پلید شوروی است؛ این نسخه از بروس وین حتی با لکس لوتر همکاری می‌کند تا حکومت سوپرمن را بی‌ثبات کند. اوج عجیب‌بودن زمانی است که واندر وومن را می‌دزدد، سوپرمن را با نور قرمز بمباران می‌کند و یک بمب انتحاری در بدن خود کار می‌گذارد. با این حال، او عجیب‌ترین نیست چون انگیزه اصلی او، انتقام، هنوز به‌وضوح بتمن‌وار است! علاقه جیمز گان به شخصیت‌های غیرمعمول می‌تواند بتمن زمین-۳۰ را به یک شخصیت جذاب و حاشیه‌ای در دنیای سینمایی DC تبدیل کند: یک ضدقهرمان سیاسی و خاکستری که بیشتر شبیه Call of Duty: Black Ops است تا Gotham Knights.

او به اندازه‌ای عجیب است که بدرخشد اما به اندازه‌ای واقعی است که با تعادل گان بین پوچی و هیجان جور باشد؛ انتخابی ایده‌آل برای دنیایی که هرج‌ومرج چندجهانی را در آغوش می‌گیرد.

۱۲) Bruce Wayne Earth-19: بتمنی در جهان گوتیک لندن تحت حکومت Jack the Ripper

بروس وینِ زمین-۱۹ که با نام بتمن Gotham By Gaslight نیز شناخته می‌شود، با قرار دادن شوالیه تاریکی در یک کابوس ویکتوریایی و استیم‌پانک، دوازدهمین جایگاه را در میان عجیب‌ترین بتمن‌ها به خود اختصاص می‌دهد. این نسخه به جای بتموبیل از بتبلیمپ استفاده می‌کند و گجت‌های پیشرفته را با زرادخانه ساده و گوتیک عوض می‌کند؛ در همین حین با Jack the Ripper در گاتهام مبارزه می‌کند.

تنها قرار دادن یک قهرمان سرکش خفاشی در دهه ۱۸۸۰ به اندازه کافی عجیب است اما جهان این بتمن از این هم ناآشناتر می‌شود: جوکر او یک قاتل زنجیره‌ای با لبخندی مسموم است که به عنوان نمونه اولیه شاهزاده دلقک‌ها تصور می‌شود و بزرگ‌ترین دشمنش پدرخوانده خودش، جیکوب پکر، است که قتل والدین بروس را برای انتقام برنامه‌ریزی کرده بود. برخلاف جنگجوی وسواسی جهان اصلی، بروس زمین-۱۹ تقریباً از قهرمان بودن بازنشسته می‌شود.

حتی زندگی عاشقانه او نیز به شکلی غیرمعمول عادی است: او با جولی مدیسون نامزد بوده! کسی که می‌داند او بتمن است! فضای وحشت گوتیک و انقلاب صنعتی، همراه با بتمنی که بیشتر شبیه شرلوک هولمز با علاقه‌ای به خفاش‌هاست، این نسخه را به گزینه‌ای عجیب و جذاب برای DCU گان تبدیل می‌کند؛ به‌ویژه اگر او به فضای ترس Gaslight و ابهام اخلاقی دنیایی که در آن بتمن ممکن است فقط یک افسانه شهری دیگر باشد، بپردازد.

۱۱) The Grim Knight: بتمنی که علاقه سیری‌ناپذیری به اسلحه گرم دارد

گریم نایت یازدهمین نسخه عجیب بتمن است که جیمز گان می‌تواند به DCU بیاورد؛ ترکیبی ترسناک از هوش بتمن و خشونت پانیشر. برخلاف قانون «عدم کشتن» که بتمن اصلی را تعریف می‌کند، این بروس وین جایگزین، اسلحه جو چیل را در Crime Alley برمی‌دارد و قاتل والدینش را درجا به قتل می‌رساند و او را در مسیر انتقامی بی‌امان و خونین قرار می‌دهد. گاتهام او فقط یک میدان نبرد نیست؛ یک مستعمره مسلح است! جایی که او تمام شهر را با تله‌ها تجهیز کرده و هر چراغ خیابان و پهپاد پلیس را به یک ماشین مرگ بالقوه تبدیل کرده است.

بتمنی را تصور کنید که نه فقط خلافکاران را کتک می‌زند، بلکه مانند شکار به دنبال آن‌ها می‌گردد و در سال‌های اولیه، تمام دشمنان گاتهام را از بین می‌برد! نه جوکری، نه تو-فیسی… فقط اجساد. حتی متحدانش نیز در امان نیستند: او نخبگان گاتهام را در عمارت وین زنده‌زنده می‌سوزاند، نصف صورت هاروی دنت را برای وادار کردن به اطاعت می‌سوزاند و آلفرد خود را تا حدی می‌راند که او را با انزجار ترک می‌کند. آنچه او را واقعاً عجیب می‌کند، نظام اخلاقی تحریف‌شده‌اش است! او بیمارگونه باور دارد که در حال نجات گاتهام است و این کشتار را به عنوان «عدالت» معرفی کرده در حالی که به افراط‌های فاشیستی که بتمن معمولاً با آن‌ها مبارزه می‌کند، شباهت دارد.

ورود وی به DCU می‌تواند او را در مقابل بروس وین اصلی قرار دهد و قهرمانان را مجبور کند تا با نسخه‌ای از بتمن که ریاکاری آن‌ها در مورد «عدم کشتن» را به چالش می‌کشد، روبرو شوند. با لباس‌های نظامی‌شده، انباری از اسلحه و گاتهامی که واقعاً تحت فرمان اوست، گریم نایت فقط یک بازتاب تاریک نیست؛ او وارونهٔ کامل تمام ارزش‌های بتمن است.

۱۰) Zur-En-Arrh: بخش تاریک، بی‌رحم و به زنجیر کشیده‌شده ذهن بروس وین

بتمن زور-ان-آر دهمین نسخه عجیب فهرست ماست؛ یک شخصیت روان‌پریش و توهم‌زا که شوالیه تاریکی را به یک دیوانه خشن با لباس بنفش و قرمز تبدیل می‌کند. این ایده در ابتدا یک مفهوم عجیب از دوران نقره‌ای کمیک‌ها بود، جایی که بتمن با یک همزاد فضایی در سیاره زور-ان-آر ملاقات می‌کرد… اما گرنت موریسون آن را به عنوان یک مکانیزم روانی احیا کرد، یک شخصیت بتمن ساده‌شده که وقتی ذهن بروس وین شکسته می‌شود، فعال می‌شود. این نسخه فقط یک تغییر لباس نیست؛ این بتمن انسانیت بروس را ندارد، یک جانور بی‌رحم که مبارزه با جرم را به عنوان جنگ محض می‌بیند و با لباسی از پارچه‌های وصله‌دار و یک رادیوی شکسته مبارزه می‌کند.

نام این شخصیت نیز بازتابی تحریف‌شده از ضربه روحی بروس است؛ او حرف آخر پدرش، «زورو در آرکهام»، را به اشتباه «زور-ان-آر» شنیده است. در کمیک‌های اخیر، این شخصیت به نیرویی تقریباً شیطانی تبدیل شده که در ذهن بروس کمین کرده و او را به سمت خشونت شدید سوق می‌دهد. آنچه این نسخه را واقعاً عجیب می‌کند، دوگانگی آن است: هم مکانیزم نجات نهایی بتمن است و هم بزرگ‌ترین خیانت او به خودش… نسخه‌ای از قهرمان که هرج‌ومرج را می‌پذیرد، در حالی که ادعا می‌کند «بتمن خالص و ساده» است.

با فضای توهم‌زای دوران نقره‌ای و زیرلایه‌های روان‌شناختی-هراس، بتمن زور-ان-آر گزینه‌ای سوررئال برای DCU گان است؛ به‌ویژه اگر او به رابطه ترسناک و تقریباً انگلی این شخصیت با سلامت روان بروس بپردازد. بتمنی را تصور کنید که نه فقط مرموز، بلکه کاملاً روان‌پریش است.

۹) Batman Earth-43: بتمنی که شباهت بیش‌ازاندازه زیادی به خفاش‌های خون‌آشام دارد

بتمن زمین-۴۳ که با نام بتمن خون‌آشام نیز شناخته می‌شود، نهمین شخصیت عجیب حاضر در لیست من است؛ یک شوالیه تاریکی خون‌خوار و نامیرا که قانون اخلاقی خود را با نیش‌های خون‌آشامی و تشنگی برای انتقام عوض کرده است. سقوط این بروس وین به خون‌آشامی زمانی آغاز شد که او برای شکست دوشس با یک خون‌آشام یاغی به نام تانیا متحد شد اما پس از نبرد نهایی، وقتی دوشس انسانیت او را می‌مکد، خود به یک موجود شب‌زی تبدیل می‌شود. برخلاف بتمن سنتی که از کشتن اجتناب می‌کند، این نسخه آن را می‌پذیرد و خلافکاران گاتهام را نه به عنوان یک قهرمان سرکش، بلکه به عنوان یک شکارچی دنبال می‌کند؛ با قدرت، سرعت و گازهای مرگبار ابرانسانی آن‌ها را از بین می‌برد.

دشمنان او نیز حال‌وهوای Horror پیدا می‌کنند: جوکر یک ارتش خون‌آشام را رهبری می‌کند، کت‌وومن به یک ترکیب گربه‌-گرگ تبدیل می‌شود و متحدان بتمن، مانند آلفرد و کمیسر گوردون، در نهایت مجبور می‌شوند با او مقابله کنند چراکه او به یک خون‌خواهی غیرقابل‌کنترل می‌رسد. تراژدی بتمن زمین-۴۳ در زوال تدریجی او نهفته است؛ پس از کشتن جوکر در یک حمله خون‌خوارانه، از گوردون می‌خواهد که او را با یک چوب‌میخی بکشد اما بعدها به عنوان یک هیولای وحشی و در حال پوسیدن دوباره زنده می‌شود و تمام دشمنانش، از جمله پویزن آیوی و ریدلر، را قتل‌عام می‌کند!

این بتمن فقط یک انعکاس پلید نیست؛ او یک شرور تمام‌عیار گوتیک سبک وحشت است! با بال‌های خفاش‌مانند، کنترل ذهن و لانه‌ای در فاضلاب‌های گاتهام. برای DCU گان، این نسخه یک پیچش تاریک از اسطوره بتمن ارائه می‌دهد، که ابرقهرمانی را با افسانه‌های خون‌آشامی ترکیب می‌کند.

۸) The Batman Who Laughs: وحشتناک‌ترین و پلیدترین نسخه بتمن

بتمنی که می‌خندد (The Batman Who Laughs) ادغامی کابوس‌وار از نبوغ بتمن و جنون جوکر است، متولد از سمّی که بروس وین را به هیولایی خندان تبدیل می‌کند. در زمین-۲۲، این بروس در یک رویارویی خشن گردن جوکر را می‌شکند اما این کار باعث فعال شدن یک سم هوابرد می‌شود که مغز او را طوری بازسازی می‌کند که جهان را از چشمان شاهزاده دلقک ببیند.

طراحی او به‌تنهایی آزاردهنده است: پوستی گچ‌مانند با لبخندی دائمی، یک محافظ چشم خاردار و لباس چرمی مندرس که انگار از بدنش جدا می‌شود. آنچه او را واقعاً عجیب می‌کند فقط خشونت نیست، بلکه نحوه استفاده او از برنامه‌های اضطراری بتمن با شورش بی‌انتهای جوکر است! مثلاً تبدیل گاتهام به زمین بازی برای شکنجه روانی. این موجود ابتدا یک مفهوم ترس یک‌باره بود اما حضور بیش‌ازحد او از وحشتش کاست! شرکت DC او را به یک خدای چندجهانی تبدیل کرد؛ تفاوتی آشکار با ریشه‌های خیابانی او.

برای دنیای سینمایی گان، این نسخه می‌تواند به عنوان یک پلید نهایی عمل کند: بتمنی که بدترین غرایز خود را پذیرفته و نبوغ تاکتیکی را با سادیسم دلقک‌وار ترکیب کرده است. تصور کنید بروس وینی که نه‌تنها قانون «عدم کشتن» خود را می‌شکند، بلکه از شکستن آن لذت می‌برد! آن هم درحالی که درباره آخرالزمان شوخی می‌کند. این ترکیب ترسناک و اغراق‌آمیز است که او را در رتبه هشتم قرار می‌دهد.

۷) Leatherwing: ترکیب شوالیه تاریکی گاتهام با جک اسپارو

لدروینگ از زمین-۴۹۴ هفتمین بتمن عجیب لیست من است؛ یک دزد دریایی ماسک‌دار که کوچه‌پس‌کوچه‌های گاتهام را با دریای آزاد عوض کرده و خشانت تاریک بتمن را با جذابیت آشفته دوران طلایی دزدان دریایی ترکیب می‌کند. این معادل بروس وین، کاپیتان کشتی The Flying Fox است که تحت پرچم شاه جیمز دوم برای غارت مسلح شده اما انگیزه واقعی او بازپس‌گیری زمین‌های دزدیده‌شده والدین مقتولش است.

گالری دشمنان او نیز به سبک دزدان دریایی تغییر کرده است: جوکر به «مرد خندان» موسبز و سادیستیک تبدیل می‌شود که خدمه را شکنجه می‌دهد و به گنج لدروینگ چشم دارد! در همین حین کت‌وومن به کاپیتانا فلینا (Capitana Felina) خیانت‌کار بدل شده، که خیانتش به جوکر به خاطر عشق به لدروینگ، ابهام اخلاقی سلینا کایل را منعکس می‌کند. حتی رابین نیز به رابین ردبلید (Robin Redblade) تبدیل شده، یک ولگرد مخفی‌شده که برای کاپیتانش گلوله می‌خورد؛ پیچش خشن و دریایی از وفاداری پسر شگفت‌انگیز. اوج طنز زمانی است که گاتهام با Vespertilio Cay جایگزین می‌شود؛ یک پناهگاه مخفی دزدان دریایی و یک نبرد شمشیر پایانی که در آن لدروینگ همتای جوکر را وسط نبرد به سیخ می‌کشد و کشتی او را در تندباد انتقام غرق می‌کند.

برخلاف دیگر بتمن‌ها، این نسخه در دنیایی از تفنگ‌های چخماقی و خنجرها شکوفا می‌شود، جایی که قانون «عدم کشتن» او خنده‌دار و بی‌معنا است؛ او یک کشتی‌گیر خصوصی است که رقبا را سر می‌برد و دشمنانی مانند آدمیرال کابلبوت (Admiral Cobblepot) را در قطب جنوب رها می‌کند. برای دنیای سینمایی گان، لدروینگ یک ماجراجویی Pirates of the Caribbean با ترکیب بتمن ارائه می‌دهد: یک ضدقهرمان رنگارنگ که ماجراهایش ترکیبی از حرکات نمایشی جانی دپ و تاریکی گاتهام است!

۶) Dark Claw: نتیجه یکی شدن شخصیت بتمن با وولورین

لوگان وین از زمین-۹۶۰۲، معروف به دارک کلاو (Dark Claw)، ششمین بتمن عجیب لیست ماست که هرگز در DCU نخواهیم دید؛ هیولایی فرانکشتاینی از کراس‌اوور Amalgam مارول و DC در سال ۱۹۹۶، که چنگال‌های آدامانتیوم وولورین را با فضای کارآگاهی تاریک بتمن ترکیب می‌کند. این معادل بروس وین در کودکی شاهد قتل والدینش بود اما سپس به کانادا فرستاده شد، جایی که عموی مامورش توسط شکارچیان غیرقانونی کشته شد و او را به سمت آزمایش‌های سبک Weapon X سوق داد. در نهایت این آزمایش‌ها فلز تخریب‌ناپذیر را به اسکلت او پیوند زدند و فاکتور ترمیم جهش‌یافته او را آزاد کردند.

نتیجه؟ بتمنی که با چنگال‌های جمع‌شونده از مجرمان رد می‌شود و در ثانیه‌ها از زخم‌های گلوله بهبود می‌یابد. گاتهام او یک نیو گاتهام دیستوپیایی است. جوکر او هایینا (Hyena) می‌باشد، ترکیبی از جوکر و سیبرتوت، و رابین او اسپارو (Sparrow) است، یک دستیار نوجوان با توانایی‌های آتشین شبیه به جوبیلی. طراحی دارک کلاو اوج Edge دهه ۹۰ را به تصویر کشید: یک لباس زرهی سیاه با گوش‌های خفاشی و شنل گلایدر، همراه با اخمی دائمی.

پوچی محض این ترکیب، هوش کارآگاهی بتمن با خشم مخوف وولورین، به علاوه یک پیشینه تحت‌تأثیر S.H.I.E.L.D شامل نیک فیوری و یک مثلث عشقی با کت‌سای (الکترا کایل) ترکیبی از کت‌وومن و الکترا، او را به نامزدی باشکوه، رویایی و عجیب برای دنیای سینمایی گان تبدیل می‌کند.

۵) Thomas Wayne (Castle of the Bat): هیولای فرانکنشتاین به سبک دنیای DC

بتمن قلعه خفاش در میان عجیب‌ترین نسخه‌های بتمن، به عنوان پنجمین مورد شاخص است؛ یک پیچ گوتیک-وحشت که در آن بروس وین به یک ویکتور فرانکنشتاین قرن نوزدهمی تبدیل می‌شود و پدرش، توماس، را به عنوان هیولایی به نام «بت‌-من» احیا می‌کند. این داستان Elseworlds که در آلمان سال ۱۸۱۹ روایت می‌شود، بروس را به عنوان یک دانشمند غم‌زده به تصویر می‌کشد که مغز حفظ‌شده پدرش را در آزمایشگاهی دانشگاهی کشف می‌کند و آن را به جسدی می‌دوزد که با DNA خفاش تقویت شده است. نتیجه، یک هیولای عظیم‌الجثه با سری شبیه خفاش است.

این داستان به سبک فیلم‌های کمپ Hammer Horror پیش می‌رود، با شخصیتی مانند آلفردو (یک گوژپشت) و رویارویی اغراق‌آمیز با انبوهی از روستاییان مشعل‌به‌دست. اما آنچه این داستان را فراموش‌نشدنی می‌کند، جسارت بی‌نظیر آن است. برخلاف بتمن‌های سنتی، این توماس وین نه یک قهرمان بوده و نه یک شبه‌قهرمان، او یک جسد احیا شده است که توسط خاطرات تکه‌تکه شده هدایت می‌شود. او برای پنهان کردن چهره زشتش یک ماسک خفاش می‌پوشد و سپس به وحشی‌گری در حومه شهر می‌پردازد و مجرمان را می‌کشد.

این طرح، ترکیبی سوررئال از فرانکنشتاین مری شلی و اسطوره‌شناسی بتمن است؛ با عناصری مانند احیای برق‌آسا و یک Bat-Hound (ترکیبی از سگ و خفاش). اما آنچه عجیب‌بودن آن را تثبیت می‌کند، تغییر ناگهانی لحن است: بروس که معمولاً به عنوان شوالیه تاریک شناخته می‌شود، در اینجا یک دانشمند دیوانه و بی‌ثبات است. در همین حین توماس، که معمولاً نماد پایبندی اخلاقی است، به یک هیولای واقعی تبدیل می‌شود.

برای جیمز گان که دنیای سینمایی دیسی او بر تعادل بین عجیب‌بودن و صداقت استوار است، این نسخه یک معدن طلای بالقوه ارائه می‌دهد: یک بتمن که درواقع موجود ترسناک فیلم‌های وحشت است اما در لحظات پایانی هنوز به طرز غم‌انگیزی انسان باقی می‌ماند.

۴) Castle Bat: شهری زنده که هوشیار است

بروس وین از دنیای تاریک Dark Multiverse: This Man. This City چهارمین بتمن عجیبی است که برای لیست خود انتخاب کردم؛ ترکیبی کابوس‌وار از مرد و کلان‌شهر، جایی که گاتهام خود تبدیل به بتمن می‌شود. در این واقعیت تحریف‌شده، بروس سال‌خورده‌ای که برای مبارزه با جرم بسیار ضعیف است، یک آیین قربانی متعلق به قرن هفدهم را انجام می‌دهد تا روح خود را با گاتهام ادغام کند اما به قیمت واقعه‌ای وحشتناک: او باید پسر خود، دیمیان، را به عنوان قربانی نهایی بکشد. نتیجه؟ یک شهر هوشیار و تغییرشکل‌دهنده که هر آجر، چراغ خیابان و کوچه‌ای بازوی بروس است. شهری که مانند یک شکارچی مجرمان را با تحریف معماری خود به دام می‌اندازد؛ مثلاً ساختمان‌هایی که گانگسترها را می‌بلعند یا پیاده‌روهایی که زیر پای آن‌ها باز می‌شوند.

این بتمن نه‌تنها یک شبه‌قهرمان، بلکه یک شهر تسخیرشده است، هوشیاری او در زیرساخت‌های گاتهام تنیده شده و وسواس مادام‌العمرش را به یک موجود زشت و همه‌خوار تبدیل کرده است. حتی متحدانش نیز در امان نیستند؛ وقتی The Batman Who Laughs او را استخدام می‌کند، Castle Bat گاتهام را جایگزین می‌کند و به یک قلعه به اندازه یک قاره تبدیل می‌شود که آسمان‌خراش‌هایش به نمادهای غول‌آسای خفاشی تغییر شکل می‌دهند و پل‌ها مانند شلاق می‌شکنند تا مهاجمان را خرد کنند.

اوج ترس سوررئال زمانی است که او به یک بتمن سنگین به اندازه قلعه‌های عظیم تبدیل می‌شود تا با لیگ عدالت بجنگد اما توسط لکس لوتر در یک گوی برفی به دام می‌افتد؛ پایانی مناسب برای بتمنی که در زندان بدن شهری خود به دام افتاده است.

۳) Batman (Dark Multiverse: I Shall Become…): بچه بتمن؟!

بروس وین دنیای تاریک I Shall Become… که بیشتر با نام بیبی بتمن شناخته می‌شود، سومین نسخه عجیبی است که پتانسیل پیوستن به DCU جیمز گان را دارد؛ ترکیبی زشت از جسارت شوالیه تاریک و Body Horror محافظ گاتهام را به یک نوزاد پوشک‌پوش و تقویت‌شده با سایبرنتیک تبدیل می‌کند که ذهن یک مبارز خسته از جرم را دارد. در این واقعیت وحشتناک، بروس سال‌خورده پیش از مرگ هوشیاری خود را به فضای سایبری آپلود می‌کند تا آن را در یک بدن مهندسی‌شده ژنتیکی دانلود کند اما با وحشت متوجه می‌شود که ظرف پشتیبان او یک نوزاد واقعی است.

این بتمن کوچک یک لباس خفاشی مینیاتوری می‌پوشد، جت‌پک می‌بندد و خود را «محافظ گاتهام و وحشت دنیای زیرین» اعلام می‌کند؛ علیرغم آسیب‌پذیری‌های جدیدش (مثل دندان درآوردن، زمان چرت زدن و کمبود شدید دسترسی). طنز داستان زمانی به اوج می‌رسد که Batman Who Laughs او را برای رهبری Rainbow Batman Corps استخدام می‌کند و بعداً با گای گاردنر و کید فلش با پرتوهای انرژی شلیک‌شده از گهواره پیشرفته‌اش می‌جنگد.

آنچه این نسخه را واقعاً عجیب می‌کند، فقط منظره یک نوپا نیست که با صدای خشن بروس به مجرمان هشدار می‌دهد، بلکه کمدی تراژیک مردی است که برای جاودانگی برنامه‌ریزی کرده بود اما در بدنی گرفتار شد که هم ناتوان است و هم ترحم‌برانگیز!

۲) Batmanasaurus Rex: بتمنی ایده‌آل برای طرفداران فرنچایز Jurassic Park

بتمناسوروس رکس (Batmanasaurus Rex/B-Rex) دومین بتمن عجیبی است که جیمز گان می‌تواند به دنیای سینمایی DC معرفی کند؛ یک تی-رکس مکانیکی با هوشیاری بروس وین، که تجسم عمیق‌ترین ترس شوالیه تاریک است: منسوخ شدن در جنگ علیه جرم. پس از آنکه زیر آوار غار خفاشی له می‌شود، بروس فلج ذهن خود را به تندیس رباتیک دایناسورش منتقل می‌کند اما نتیجه می‌گیرد که قانون «عدم کشتن» او بی‌فایده بوده است و همین مسئله او را به یک یورش خونین در آرکهام وادار می‌کند؛ جایی که با دندان و چنگال کارکنان و زندانیان را تکه‌تکه می‌کند.

این بتمن فقط دیوانه نیست؛ او یک هیولای واقعی است که کارآگاهی را با وحشیگری اولیه عوض کرده است، بازوهای کوچکش قادر به درک انسانیتی نیستند که زمانی برایش می‌جنگید. پس از استخدام Batman Who Laughs، B-Rex به یک وحشت چندجهانی تبدیل می‌شود، والی وست را به جهنم می‌کشاند و با سوامپ تینگ می‌جنگد، درحالی که جمجمه دایناسوری با گوش‌های خفاشی بر سر دارد. اوج طنز را زمانی می‌بینیم که برای مبارزه با سالومون گراندی احیا می‌شود، اما سپس توسط رهبرش نابود می‌شود چون دیگر اهمیتی ندارد.

برای دنیای سینمایی گان، B-Rex ترکیبی از ترس بدنی و هرج‌ومرج کایجو ارائه می‌دهد: بتمنی که کابوس فسیل‌شده گاتهام است، مأموریت نجیبش به یک کشتار ژوراسیک تغییر کرده است. تصور کنید یک تندیس غار خفاشی علیه ارباب خود شورش کند یا صحنه پایانی چشمان خالی B-Rex که در تاریکی می‌درخشند را به نمایش بگذارد.

۱) Batmobeast: واقعاً این دیگر چیست؟!

بت‌موبیست، یک Monster Truck بتمنی هوشیار در Dark Multiverse، عجیب‌ترین نسخه‌ای است که جیمز گان می‌تواند به دنیای سینمایی DC اضافه کند؛ بروس وین دیستوپیایی و دیجیتالی‌شده پس از آنکه بشریت دولت نظارتی مستبدش را رد کرد هوشیاری خود را به یک Monster Truck غران آپلود کرد. در این جهنم الهام‌گرفته از Mad Max، یک بتمن سرخورده که از فروپاشی جامعه به ستوه آمده بود، ذهن خود را با هر تکنولوژی ادغام کرد تا نظم را تحمیل کند اما شورشیان او را پاکسازی کردند و روانش را در یک Monster Truck به دام انداختند.

این ماشین فقط یک بت‌موبیل معمولی نیست؛ این بتمن به شکل یک وسیله نقلیه است، با ماژولاتور صدایی که تهدیدها را فریاد می‌زند و یک «ساقه مغزی» که قهرمانان برای شکست دادن او قطع می‌کنند. باری دیگر به طنز داستان می‌رسیم؛ سوامپ تینگ او را وسط مونولوگش با فروکردن آرنج در شیشه جلو می‌کشد… پایانی تاریک و کمیک برای بتمنی که به معنای واقعی کلمه به خشم جاده‌ای گاتهام تبدیل شده بود. برخلاف دیگر بتمن‌های تحریف‌شده، تراژدی بت‌موبیست در شکست باور خدامحوری او خلاصه می‌شود: می‌خواست حاکم هوش مصنوعی همه‌جا حاضر گاتهام باشد اما به یک قطعه یدکی هوشیار کاهش یافت که قهرمانان را جابه‌جا می‌کرد.

برای دنیای سینمایی گان، این نسخه ترکیبی از Body Horror و هرج‌ومرج وسایل نقلیه ارائه می‌دهد؛ بتمنی که کمتر «شوالیه تاریک» و بیشتر یک ماشین عضلانی تسخیرشده است! غرور او با گریس موتور آمیخته و میراثش به معنای واقعی کلمه زیر لاستیک‌ها له شده است. یک کابوس را تصور کنید که در آن بت‌موبیل فقط یک ابزار نیست، بلکه زندگی پس از مرگ خشمگین و نهایی بروس است! موتوری که برای انتقامی غیرقابل‌دسترس روشن می‌شود. هیچ نسخه دیگری از بتمن تا این حد عجیب و باورنکردنی نیست.